1. ΣφΥΡΙΖΑ

Καραλόλ! Βλ και οπορτούνα

ωραία, τώρα έδεσε. εκτός από παιδέρες θα μας πουν και εθνίκες. μια χαρά το βλέπω.

Ωχ! Μηδένα προ της ανανώσεως του παραδείγματος αστέρωνε :Ρ

Ντάξει, αφού το έχουμε πει, ο λημματοδότης απλώς καταγράφει, δεν συγκατατίθεται οπωσδήποτε σε αυτά που καταγράφει.
Το λήμμα είναι αστεράτο!

@ιρονικ: το ένα δεν αποκλείει τ'άλλο, μη σου πω ότι...ξέρεις.
@χανκ: εν προκειμένω δεν είναι κ υποχρεωτικό να κοροϊδεύουν τον σύρριζα τα εθνίκια, προσωπικά μονίμως επαναλαμβάνω ότι είναι ροζ.

Σημείωση: Αν και σε μερικά παραδείγματά μου αναφέρω εθνικισμό και ειδικές δυνάμεις δεν έχω καμία σχέση με αυτά, ίσα ίσα είμαι εναντίον, πιο πολύ τα αναφέρω κοροϊδευτικά και για χαβαλέ...

Χαλαρά Αζ!

ναιναι, έτσι κ αλλιώς αλλού γράφεις για τον καλτεζά. απλώς ο χαβαλές σε μια τέτοια ατάκα δεν φαίνεται.

γενικά ο γραπτός λόγος θέλει πολλή προσοχή! scripta manent, verba volent, που λέγανε και οι Λατίνοι ερασταί.

volant, όχι volent

Ε, βέβαια, τα γραπτά μένουν και στο παράλληλο σύμπαν, όπου προετοιμάζονται τα απολυταρχικά καθεστώτα, τώρα πια έχεις φάκελο Αζα... (

Μα, μισό λεπτό, ο ομιλών στο παράδειγμα έχει αρνητική προδιάθεση, απόλυτα συνεπή με τον ορισμό του λήμματος. Προφ θεωρεί την ιδεολογία του (του ΣΥΡΙΖΑ) κουκουρούκου και την κοροϊδεύει. Ξεφεύγει σε επιθετικότητα, βέβαια, και το «ΣφΥΡΙΖΑ» μετά ακούγεται υπερβολικά «αθώο» ή «παιδικό» αλλά τεσπά.

Τώρα για το τι αν θα μας πουν εθνίκες, παιδέρες, κομμουνιστές, συμμορίτες, κονσερβοκουτοδολοφόνους, πούστηδες, πρεζάκια, ποιητές, επαναστάτες, χαραμοφάηδες, αυτό το ρίσκο εγώ το πήρα όταν δημοσίευσα το πρώτο μου κείμενο εδώ, μπροστά σε ένα πλήθος που θυμίζει κάποιον άγνωστο φίλο. Αν ο απέναντί μας θέλει να βρει κάτι κακό, θα το «βρει», εκεί έχω καταλήξει, όχι μόνο στην δημιουργία (συγγραφή, τέχνη κλπ) αλλά και στη δουλειά μας και στις σχέσεις μας και στο σώμα μας, παντού. Λένε τα Ξύλινα Σπαθιά
«μονάχα αυτοί οι δρόμοι περιμένουν
να τρέξω δίχως να με νοιάζει με τα πόδια μου γυμνά [...]
στη λεωφόρο που όλοι σπάνε τον καθρέφτη τους γυαλιά
και περιμένουνε [...]».
Τι να πεις, είναι το κόστος να ανοίγεις την ψυχή σου ή να μοιράζεσαι την σκέψη σου.

Επίσης να πω ότι χρήσιμο είναι να τεστάρουμε πού και πού την ευαισθησία μας και από την αντίστροφη. Το ένα από τα δύο παραδείγματα του λήμματος εθνίκια στο οποίο παραπέμπω παραπάνω (από το poniroskylo) λέει Η παράθεση της προέλευσης προσδίδει, εκτός από έναν ωραίο επαγγελματισμό και μια επιστημονική αποστασιοποίηση. Καταγράφεται, ωστόσο, ακέραιη μια φριχτή πρόταση: κάποιοι προσδοκούν έναν κόσμο που θα περάσει μέσα από το κρέμασμα ανθρώπων. Και εδώ και εκεί δεν έχουμε κάτι αποτρόπαιο;

Δεν λέω ότι όλοι οι παραπάνω συσλανγκιστές είναι υποχρεωμένοι να τοποθετηθούν και σ' εκείνον τον ορισμό ή οπουδήποτε αλλού, για λόγους «δικαιοσύνης». Προκαλώ όμως όσους διαβάζουν αυτό το σχόλιο να αναλογιστούν: πόσο λίγο ή πολύ στ' αλήθεια απέχουμε από τα πιστεύω και τις πρακτικές που απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας;

Εγώ, τουλάχιστον, έχω εντυπωσιαστεί κατά καιρούς με την μεροληψία μου και την ιδεολογική μου προκατάληψη.