LaMoya δεν λεν και την αδελφή του Maiquelyason;

Παιδιά η λέξη δεν είναι slang. Στη Μεσσηνία που μεγάλωσα, οι «λαλαγγίδες» είναι ένα είδος τηγανίτας, δηλ. απο ειδική ζύμη, που τηγανίζεται σε πολύ λάδι, κατά προτίμηση της νέας σοδειάς, και πασπαλίζεται με ζάχαρη ή και μέλι.
την παλιότερη εποχή, είταν το κλασσικό breakfast.
Απο ετυμολογία μου πάει περισσότερο η τούρκικη προέλευση (lalanga), στη Μεσσηνία είναι κλασσική περίπτωση.

Να τοποθετηθούν κι άλλοι Σλάνγκοι που το έχουν με τις λατινογενείς γλώσσες;

Εξαιρετικά ευφάνταστο και πειστικό (5Χ2)!

Διόλου δεν αποκλείεται να ισχύει.

Κατ' αρχάς, η ορίτζιναλ έκφραση (την αναφέρει ο Καπετανάκης, ο Πετρόπουλος και ο Τσιφόρος) ήταν αποκλειστικά στο θηλυκό γένος και χρησιμοποιούνταν στην χαρτοπαικτική διάλεκτο, δηλ. η λαμόγια ή γιατρός = ο στημένος παίχτης (υποτιθέμενου κύρους και δήθεν άγνωστος προς τους υπολοίπους συμπαίκτες) που έγδερνε το κορόιδο, με διάφορα χαρτοκλεπτικά τρύκ.

Η τροπή της έκφρασης στο ουδέτερο λαμόγιο (το), είναι πολύ πρόσφατη κι έγινε ευρέως γνωστή, μετά τον δημόσιο διαπληκτισμό μιας καμμένης δικηγορέσσας (για χάρη του παλουκαριού της στο γκιζντάνι) με το νονό των φυλακών της Αθήνας.

Πολλές χαρτοπαικτικές εκφράσεις και συνήθειες μας έχουν έρθει απο την Ιταλία και ιδίως απο τη Νάπολι (scopα / ισπαν. escoba = ξερή / σκούπα, concina / concincina Veronese = κοντσίνα κλπ), που διαθέτει άπειρες παραλλαγές παιχνιδιών ακόμα και δική της τράπουλα (< ιταλ. trappola = παγίδα).

Έπειτα, η απατηλή επίκληση έξωθεν κινδύνου στα στημένα παιγνίδια ή επαγγέλματα του δρόμου π.χ. «σύρμα»! (έρχονται οι μπάτσοι) κλπ, όπως π.χ. στον παπά, προκειμένου να μαζέψει το χαρτί ο αβανταδόρος και να την κάνει αλα γαλλικά ή των πλανόδιων τσιγαράδων (αφού λάβουν το αντίτιμο) που το βάζουν στα πόδια, είναι γνωστή πρακτική.

Η δε τσαούσα και γλωσσού ναπολετάνα σύζυγος ήτο (και είναι ακόμα) όντως το φόβητρο του ετέρου ημίσεως!

Πέραν της κλειστής προφοράς των καταληκτικών φωνηέντων στη ναπολιτάνικη γλώσσα, το -e ακούγεται πολλές φορέ -a και τανάπαλιν.

Επίσης, το -gli (-λι) στα ιταλικά, αναλόγως στην περιοχή (π.χ. Σορέντο), ακούγεται ως -γι λόγω των ισπανικών επιρροών ιδίως στο Βασίλειο των δυο Σικελιών (αλλά και στην Πούλια, στο Βένετο κ.α.)

Βλ. σχόλιο του υποφαινό στο γαμιστερό λήμμα τάγιο και άκου μήδι, πώφτιαξα με τα χεράκια μου, για να σου πάει (αου-)γούρι η μέρα...

:-)

Για αυτόν τον Καπετανάκη λες;

Μάγκες συνηθισμένη πατάτα η συσχέτιση του λαμόγιου με το ισπανικό (;) la moya. Νομίζω η παρεξήγηση ξεκινά απ το λεξικό της πιάτσας του Ζάχου.
Λαμόγιο το ξεκαθαρίζει ο Πετρόπουλος και (νομίζω) το αναφέρει κι ο Τσιφόρος είναι ο κράχτης στο παπά. Αυτός που κερδίζει σε συνενόηση με το παπατζή με προφανή σκοπό να σε παρασύρει στο παίγνιο

Απο τα παραπάνω προκύπτει ότι Λαμόγιο=Αβανταδόρος.
Προς θεού παιδιά η ετυμολογία μ αυτό το <<LA moya>> που αλλού συναντάται ως ισπανικό και αλλού ως ιταλικό που σημαίνει λάδι. Δεν γνωρίζω αν στα ιταλικά είτε στα ισπανικά συναντάται λέξη la moya πάντως είναι άσχετο με το θέμα μας

Όπως τα λέει ο Βάσκος. Μόνο που, απ' ό,τι θυμάμαι, στο Λεξικό της Πιάτσας το διάβασα! (Πριν πολλά χρόνια).
Ίσως όμως όχι του Ζάχου. Υπάρχουν πολλά λεξικά με τον ίδιο τίτλο.