Ορισμός: 8
Λήμμα: 8
Συνήθως χρησιμοποιείται ως πάρε + ουσιαστικό, αλλά στην ανάγκη και σκέτο λόγω βιασύνης (π.χ. «πάρε-πάρε»! δηλ. κοίτα γρήγορα, που ακολουθείται απο σκούντημα ή νεύμα).

Σημαίνει: Τσέκαρε, κόψε, μπάνισε (ή μπάνα), κοίτα, κόζαρε (ή κόνιαρε), φάε (ιδίως στη φράση «φάε ένα μαλάκα»).

Η έκφραση προέρχεται νοηματικά απο τον πληρέστερο ιδιωματισμό παίρνω μάτι, δηλ. είτε παρατηρώ ως οφθαλμοπόρνος παρακαταθέτοντας το οπτικό αντικείμενο στον σκληρό δίσκο για μελλοντική ανάκτηση-χρήση (future reference – βλ. και το πρωθύστερο παίρνω μαλακία την τάδε, παίρνω θέμα ή υλικό ή δουλειά για το σπίτι κλπ) είτε εξετάζω εξονυχιστικά κάτι, είτε σκανάρω τον χώρο ταχύτατα ως αητός, προκειμένου να μην μου ξεφύγει κάποια λεπτομέρεια.

Συνήθως η έκφραση λέγεται απο αργόσχολους τύπους ή σχολιαρόπαιδα σε δρόμους πόλεων ή παραλίες, που τσεκάρουν τους περαστικούς κάνοντας κι απο ένα σχόλιο σχετικό με την εμφάνισή τους (past remarkable) και ιδίως για γυναίκες (σφυρίγματα, ατάκες κλπ).

Να μην συγχέεται με το παιδικό παιχνίδι «πάρ’ τον παπά», κατά το οποίο ο ένας πιάνει ή χτυπά με την εξωτερική πλευρά των δαχτύλων τ’ αρχίδια του διπλανού του, λέγοντας την φράση αυτή και μετά πάει γαϊτανάκι στον επόμενο κι ο τελευταίος χάνει (έτσι και σε πάρει πρέφα όμως ο ιερωμένος συνήθως τσαντίζεται πολύ για κάποιον ανεξήγητο λόγο)...
1.
-Μαααααααλάκα! Πάρε ένα μουνί τρικάπακο!
-Πώωωωωωω! Πού είμαστε εμείς ρε;

2.
-Πάρε-πάρε!
-Πού ρε;
-Εκεί απέναντι τον τύπο με το κασκόλ και την καπελαδούρα καλοκαιριάτικα!
-Τί σούργελο αδερφάκι μου!

3.
-Παίδες, σόρρυ που άργησα, ήταν άρρωστη η γιαγιά μου και...
-Πάρε έναν τρόμπα! Ρε σε περιμένουμε δυο ώρες κι έρχεσαι να μας πείς αυτή τη μαλακία;
 Κατηγορίες:  Εκφράσεις Εμφάνιση Κλασικά  
Από:  HODJAS την: 30/07/10
 
 
 
Σχόλια [5]
(30/07/10)
patsis
Έλα πάρεπάρεπάρε!
(30/07/10)
vikar
Σωστός!

Και δέ θα μου φαινόταν περίεργο και σε μή προστακτική, άν και δέν τό 'χω ακούσει.
(30/07/10)
MXΣ
Φυσικά για μάς του λαχαναγορίτες, το «πάρε-πάρε» (κατά το β' παράδειγμα) έχει και την σημασία ότι το εμπόρευμα είναι τεφαρίκι: «έλα κερά μου, έχω πέτρα το κεράσι, πάρε-πάρε, όλα τζάμπα σήμερα, πάρε-πάρε». Σωστός;
(31/07/10)
Vrastaman
Εμβληματικός ο πλανόδιος μαναβάκος @ Αιόλου & Σοφοκλαίους που (ειδικά αρχές καλοκαιριού όταν βαίνουν τα κεράσια) φωνάζει «πάρε-πάρε, γιαμέλια'ναι!»
(31/07/10)
HODJAS
Ψαράς Λαϊκή Σάββατο Καλλιδρομίου: Με το μαγιώ ο γαύρος!
 

Ορισμός: 17
Λήμμα: 16
Η αφόδευση σε δημόσιες τουαλέτες, κατά την οποίαν αποφεύγεται η επαφή με την λεκάνη (δηλ. στον αέρα), προκειμένου να μην κολλήσει μικρόβια (όπως νομίζει), ο χέστης.

Το σχήμα είναι απλό: ο σκληρά δοκιμαζόμενος από τις συσπάσεις του εντέρου του επισκέπτης, κατεβάζει προσεκτικά το πανταλόνι (ή ανασηκώνει την φούστα κατά περίπτωση), ανοίγει καλά-καλά τα ποδαράκια του, τουρλώνει την κωλάρα του, στοχεύει με το μάτι σκύβοντας ανάμεσα στην οπή της λεκάνης και στα μπούτια του (στο περίπου) και στην συνέχεια αμολάει καδένα τα κουράδια του, όπως στον χαλέ.

Βέβαια, έτσι και κυκλοφορούν μικρόβια στην τουαλέτα, ελάχιστα προφυλάσσουν τέτοιες πρακτικές (άσε που όλο και καμιά ζώνη ή κανα μπατζάκι, τσάντα, στρίφωμα παλτού κλπ θ’ ακουμπήσει τη λεκάνη ή το πάτωμα), από την άλλη η λήψη τέτοιας στάσης, πέραν του ότι απαιτεί γερούς τετρακέφαλους και ευλυγισία (δηλ. δεν συμφέρει να κρατά κανείς τον χαρακτήρα τον αλύγιστο), μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τον ψεκασμό της επιφάνειας της λεκάνης (και των πλακακίων) με σκατονίδια, σε περίπτωση κατάληψης του χρήστη από ευκοιλιότητα τύπου σερπαντίνας (κι άμε να βάζεις μετά σε τάξη τ’ ασυμμάζευτα)...

Για το λόγο αυτό, ο γάντζος στην πόρτα της τουαλέτας για το κρέμασμα των προσωπικών ειδών του χρήστη, αποτελεί κεφαλαιώδους σημασίας εφεύρεση για την ανθρωπότητα, μαζί με το μηχάνημα που βγάζει αριθμημένα χαρτάκια για τις ουρές, το copy-paste, το undo, το κουμπάκι που βουλώνει τον ήχο της τηλεόρασης κι αυτό που εναλλάσσει κυκλικά δυο κανάλια μεταξύ τους.

Αλλά, περισσότερα για τα must των αποχωρητηρίων, βλ. ορισμό εδώ και σχόλια εδώ.
- Αμάν!
- Τί σ’ έπιασε ρε;
- Μου’ ρθε ένα όσκαρ!
- Δεν περιμένεις κανα μισάωρο να πιούμε το ποτό μας να πάμε σπίτι, ν'αποφύγεις και το αεροχέσιμο σ’ αυτό το μπουρδέλλο;
- Ποιο μισάωρο; Έχει ξεμυτίσει το μολυβάκι σου λέω!
- Ε τότε εντάξει, τουαλέτα έχει πίσω απ’ το μπαρ όπως κατεβαίνεις τα σκαλιά, άντε με την ευχή μου και μ’ έναν πόνο να βγει!

Σ.Σ. Στο γλωσσάρι των σηματωρών του ναυτικού Oscar (O) είναι ο κωδικός για το κατεπείγον σήμα, ενώ Romeo (R) = σήμα ρουτίνας και Papa (P) = στα παπάρια σου, όπως λένε.
Από:  HODJAS την: 12/07/10
 
Σχόλια [16]
(12/07/10)
GATZMAN
Οπως «λέει» ο λαός: Tην υπογραφή σου και το σεϊκερ σου, πρέπει να ξέρεις που τα βάζεις.
(12/07/10)
perkins
Χότζ αλλιώς «Κάνω τον πελαργο» η «Καράτε Κίντ»
(13/07/10)
Vrastaman
Πύραυλοι αέρος-εδάφους.
(13/07/10)
HODJAS
Τους πιο επιτυχημένους ήχους κόμιξ, τους είχε ο Γαλλο-Αλγερινός σουρρεαλιστής σκιτσογράφος Edika (γαλλικό χιουμοριστικό περιοδικό Fluide Glacial - μεταφορά στα ελληνικά στην Βαβέλ & Παρά Πέντε).

Π.χ.

ζαταπάφ! (ξανάστροφη σφαλιάρα)
ρολλομπόρρρρλλ (κατούρημα σε πλαστικό μπουκάλι νερού)
ογκόν-ογκόν-ογκόν (άνοιγμα κονσέρβας με κλειδί)
χιούγκα! (γροθιά στο στομάχι, που κόβει την ανάσα)
μπρέουζα-μπλόνγκ-φουί (κλανίδι κάτω απ' το νερό)
ζρόκο-ζρόκο-ζρόκο (πριόνισμα)

κλπ-κλπ

Αλλά, αμίμητη ήταν η αποτύπωση του ήχου της κοφτής κουράδας, που πέφτει στο νερό, μετά απο αιώρηση:

Κλόφτ!
(13/07/10)
GATZMAN
Μη scoudας ρε patriotη
(13/07/10)
MXΣ
Ο Edika μάλιστα έδινε τον ήχο του πισωκολλητού ως σλίκα-σλίκα-σλίκ.
(13/07/10)
vikar
Σε κόμικ του Τάσου Ζαφειριάδη είδα και το ανυπέρβλητο σλιάκα-σλιάκα-σλιάκα για τη μαλακία. Ανυπέρβλητο.
(13/07/10)
Desperado
Ρε μπουστρηδέοι, μπαίνω μια στα τόσα για να μην ξεχαστώ (με τη δουλειά την &^%^$&^$) και σκάνε κάτι τέτοια και πως να μη κάνεις λογίν για να βαθμολογήσεις και να σχολιάσεις... κερατά Χότζα! :-)

Ειδικά αφού αναφέρθηκε και Edika... είπατε τα ηχητικά (εκτός του «σλόφοτο, σλόφοτο») αλλά ουχί τα σουρεάλ, εμπνευσμένα ονόματα των πρωταγωνιστών της οικογένειας: ο πατήρ Μπρόνσκι, η μήτηρ Ολγα, ο γιός Παγκανίνι, η κόρη Ζωρζ και φυσικά ο γάτος Κλαρκ Γκεμπόλ (Clarke Gaybeul στο ορίτζιναλ).

Α! και μην ξεχάσω και τους αστερίες στο λήμμα! Εύγε εφέντη'μ!
(13/07/10)
vikar
Μή χάνεσαι ρε αρχηγέ! Τί δουλειές και παπαριές δικιολογίες είν' αυτές να πούμε;... :-Ρ
(13/07/10)
Mes
Desperado μπήκες με το νικνέιμ σου ααααχχχχ αγάπη μου σε κατάλαβα από τη φωνjή... (όλε όλε όλε).
(13/07/10)
HODJAS
Αυτό θα πεί σλανγκική ολοκλήρωση! Να κάνεις τον συγγραφέα της Κουτσουμπήλως να βγεί απ' το καβούκι του!
Ριτζά εντερίμ εφέντιμ!

(Καλά, το σλίκα-σλίκα του πισωκολλητού ή το ζβίκα του ήχου διάτρησης των εισιτηρίων των τρένων, μ' έχει στοιχειώσει)!
(14/07/10)
Fotis Nitsiopoulos
Παραλλαγή του αεροχεσίματος είναι και το κουτσούλισμα. Κάθεσαι στερεώνοντας τα πόδια πάνω στο χείλος της λεκάνης (σαν το πουλί) μετατρέπωντας έτσι την λεκάνη σε τούρκικη. Θέλει ισορροπία του κερατά και λεκάνη καλά βιδωμένη στο πάτωμα μη σε φέρει τούμπα εκεί που μετατοπίζεις το κέντρο βάρους για να ανοίξει το κωλομάγουλο ή πιάστηκες ή κάτι τελοσπάντων.
(14/07/10)
GATZMAN
Ακροβασίας το ανάγνωσμα πρόσχωμεν...
(06/08/10)
Stravon
Το ασφαλέστερο αεροχέσιμο λαμβάνει χώρα σε λεκάνη τούρκικου τύπου και σε μια διαδικασία που απαιτούνται οι κάτωθι λεπτοί χειρισμοί:
Στοχεύουμε μεν την οπή αλλά με μια ελαφριά απόκλιση ώστε το αφοδευόμενο περίττωμα να «γλείψει» ελαφρά την περίμετρο της οπής, με σκοπό την επιβράδυνση και την αποτροπή του φαινομένου της ελευθέρας πτώσεως.
Με την μεθοδολογία αυτή αποφεύγουμε την αναπήδηση του μολυσμένου υγρού μίγματος το οποίο πιθανότατα έχει λιμνάσει στον πάτο της τρύπας, έχει θρέψει αρκετές εκατοντάδες μυιγών και πιθανή επαφή με το δέρμα μας μπορεί να επιφέρει δυσάρεστες εκπλήξεις.

Αποφεύγουμε να κοιτάμε κάτω, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πάθουμε σκατοφοβία. Γενικότερα προσπαθούμε να κάνουμε ευχάριστες και αόριστες σκέψεις, να ταξιδέψουμε το μυαλό μας στον χώρο και στον χρόνο, πάντα όμως με προσοχή για να μην ξεχαστούμε και χάσουμε την ισορροπία μας και πάντα κρατώντας σφιχτά τα μαζεμένα ρούχα μας μην τυχόν γλιστρώντας αυτά έρθουν σε επαφή με μολυσμένες επιφάνειες.

Κατά την απομάκρυνση από το «ταμείο» οι κινήσεις μας πρέπει να είναι μετρημένες και αποφασιστικές. Δεν κοιτάμε το προϊόν μας, δεν μας ενδιαφέρει το θέαμα. Εστιάζουμε στην αλυσίδα του καταρράκτη (που συνήθως είναι μάρκας «NIAGARA»), την τραβάμε και φεύγουμε ΑΜΕΣΩΣ γιατί μπορεί να είναι πραγματικός ο Νιαγάρας και να μας επιστρέψει το «εμπόρευμα».

Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε περίεργοι για την εικόνα που έχουμε αφήσει αποχωρώντας (εξ ου και αποχωρητήριο). Οι κραυγές αγωνίας του επομένου επισκέπτη ίσως να απαντήσουν τα ερωτήματα μας.
(06/08/10)
HODJAS
Στόοος! Να απονεμηθεί ο Σταυρός του Χέστου Α΄ Τάξεως μετά φύλλων δρυός στον αποπάνω!
:-Ρ

Παρατήρηση 1:

Παράθεση: [...] φεύγουμε ΑΜΕΣΩΣ γιατί μπορεί να είναι πραγματικός ο Νιαγάρας και να μας επιστρέψει το «εμπόρευμα» [...]

Στα εγκλέζικα υπάρχει η έκφραση «get your own back» (σου' ρχεται μια παπαριά που έκανες μπούμερανγκ στη μούρη), η οποία προέρχεται απο τις τουαλέττες των υποβρυχίων του ΒΒ Ι.
Είχε ένα πρωτόγονο σύστημα απορρόφησης του σκατού με αρνητική πίεση (ή κάτι τέτοιο) στρέφοντας με τρόπο ένα μοχλό, ώστε να εκτοξεύεται η κουράς εκτός του θαλάμου στον ωκεανό, όταν βρίσκονταν το σκάφος κάτω απο ύψος περισκοπίου κι έπρεπε ν' ακολουθήσεις πιστά τις οδηγίες στο καπάκι, διαφορετικά, τα τρωγες στη μάπα με φόρα...
Τώρα, πόλεμο είχαν, σε ναύτες απευθύνονταν, άλλος βαριόταν να διαβάσει, άλλος δεν πολυκαταλάβαινε τί έπρεπε να κάνει, άλλος ήταν αναλφάβητος, πάρε και κατάλαβε τί γινόταν...

Παρατήρηση 2:

Ο πούστης ο Edika, όταν ζωγράφιζε αφοδεύοντες (απο τ' αγαπημένα του θέματα όπως και οι βύζοι) έβαζε πάντα τα καζανάκια να γράφουν μάρκα «Rolls Royce»...

:-)
(17/08/10)
ironick
αχ τι καλά να επιστρέφεις στην καυτή αθήνα και να διαβάζεις τέτοια λήμματα που σου θυμίζουν τωόντι τας διακοπάς που μόλις πέρασαν...

Εύγε χότζαμ γι' άλλη μια φορά, εννοείται ότι θα με άγγιζε το λήμμα σου, οι κλανοχεσοσκατοστιγμές του ανθρώπου, ναι, θεωρώ ότι είναι ό,τι πιο προσωπικό και γι' αυτό ό,τι πιο διασκεδαστικό όταν σχολιάζεται δημοσίως. Και ναι, θέλει τετρακέφαλους και γερά γόνατα, και ναι, όλο και κάποιο μπατζάκι λερώνεται.

Και ναι, το δηλώνω δημοσίως, φέτος την πάτησα, γιατί το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται: θεωρώντας ότι είμαι πια εξπέρ στο αεροκατούρημα (εσείς τα αγοράκια δεν τό' χετε αυτό γιατί ο θεός είναι σεξιστής), παρόλη την δεξιοτεχνία μου λοιπόν, την χτισμ΄ςνη εδώ και δεκαετίες, να που τα κατούρησα τα μισά πάνω στο παντελόνι μου γαμώτοστραβοπάτημάμουγαμώ -και μετά έπρεπε α. να βγω χωρίς να προσέξει κανείς τίποτα, β. να μπω και να καθίσω στο αυτοκίνητο...
 

Ορισμός: 9
Λήμμα: 9
Ή «ούτε για συνδετήρες».

Απαξιωτική έκφραση για οποιοδήποτε παλιό ή / και άχρηστο μεταλλικό αντικείμενο, αλλά χρησιμοποιείται ιδίως για πλοίο ή αυτοκίνητο, με την σημασία ότι είναι τόσο ακατάλληλο λόγω φθοράς, ώστε δεν αξίζει ούτε να πουληθεί για παλιοσίδερα, να λιώσει και να ξαναχυθεί για να κατασκευαστούν έστω και τα πιο ευτελή μεταλλικά εξαρτήματα.

Τα πολεμικά πλοία καταλήγουν στα ο.π.π., τα εμπορικά σαπίζουν στο ντόκο μαζί μ’ ένα βατσιμάνη (μην κλαπεί κανένα όργανο ή καμιά μπαρούμα = τα μόνα που αξίζουν κάτι) και τα αυτοκίνητα μετά από ένα γερό τράκο, αφού καμία ασφαλιστική δεν πληρώνει την επισκευή, αλλά την εκτιμώμενη αξία (λόγω ολοκληρωτικής καταστροφής), στη συνέχεια παραδίδονται με πρωτόκολλο σε μάντρες για σκραπ.

Σχετικά: Σακαράκα, κάρο, καρούλι , ψαροκασέλα, παντόφολα, μπακατέλα, καφεκούτι, για τα μπάζα, σαράβαλο, σαπάκι, ρημάδι, προπολεμικό, κωλοκοτρωνέικο (π.χ. σουγιάς), βίδες, σμπαράλια (Μικρασιατικά) κ.α.
- Πού θα πας διακοπές;
- Κρήτη, έχω κλείσει και εισιτήριο!
- Με ποιο φεύγεις;
- Με το «Κάντια»...
- Να σου πω, μπάνιο ξέρεις;
- Γιατί;
- Ρε άκου που σου λέω, το καράβι δεν είναι ούτε για καρφίτσες! Πώς νομίζεις ότι έμαθε σέρφινγκ ο Κακλαμανάκης;
Από:  HODJAS την: 25/06/10
 
Σχόλια [1]
(25/06/10)
allivegp
Κάποτε κυκλοφόρησε ο αστικός μύθος ότι ένας ξεκίνησε ανταλλάσσοντας ένα συνδετήρα μέσα από σάι ανταλλαγών με ένα αντικείμενο λίγο μεγαλύτερης αξίας, το οποίο στη συνέχεια το αντάλλαξε με ένα άλλο λίγο μεγαλύτερης κ.ο.κ., για να καταλήξει τελικά με ένα σπίτι στην κατοχή του.
 

Ορισμός: 10
Λήμμα: 10
Στην ιδιόλεκτο των εν Ελλάδι πορνών (ημεδαπών & αλλοδαπών) σημαίνει γαμήσι ή νουμεράκι (τραβάω ή πάω ένα νουμεράκι, βλ. και έκφραση «τους πήρε όλους νουμεράδα»), δηλαδή η τάνα ξεπετάει τον «χύστη» (πελάτη) στο ντέλο. Ίσως να έχει σχέση με το πρωθύστερο τζάω, -ώ ή τζάζω (=διώχνω μάνι-μάνι τον ανεπιθύμητο εραστή).

Οι τιμές της συνουσίας (καθ’ οιονδήποτε τρόπο) ποικίλουν αναλόγως της κατηγορίας της πόρνης ή του αιτουμένου βίτσιου. Π.χ. άλλο χρεώνει η Ελληνίδα τηλεγαμήτρια, άλλο το call girl, άλλο η Ελληνίδα (αποκλειστικά πρεζού) της περιπατητικής σχολής οδού Βουκουρεστίου και πέριξ, άλλο η εκ περιστάσεως παρταόλα, άλλο το βέλι, άλλο η αλλοδαπή των πρεσβειών (μπουρδέλων – Σ.Σ. «πρεσβεία» σημαίνει και το κελί όπου διαβιούν οι πιο σκληροί κρατουμένοι) της οδού Φυλής, άλλο οι δηλωμένες –άλλο οι αδήλωτες κι άλλο η τελευταία υποστάθμη, δηλ. οι μη έχουσες στον ήλιο μοίρα καλντεριμιτζούδες αλλοδαπές (και δη νέγρες), που υφίστανται τα πάνδεινα (και απ’ τους νταβάδες και απ’ τους πελάτες) κ.ο.κ.

Οι αλλοδαπές καλντεριμιτζούδες, αναλόγως στην περίπτωση π.χ. εθνικότητας ή αν συνεργάζονται με μπουρδελοξενοδοχείο ή αν έχουνε νιονιό, στην καλύτερη τσιμπάνε ένα μικρό ποσοστό (να φάνε ένα σαντουί) από τη βάρδια τους και στην χειρότερη κατατρομοκρατούνται από τους νταβάδες μένοντας τελείως άφραγκες και δαρμένες. Μάλιστα, ιδιαίτερα τις αραπίνες, οι πάτρονές τους τις εκμεταλλεύονται όχι μόνο με συμβατικές απειλές (κατά των ιδίων ή των οικογενειών που έχουν αφήσει πίσω), αλλά χειριζόμενοι την αμάθεια και την δεισιδαιμονία τους (π.χ. «θα σου κάνω μάγια» και τέτοια)! Μιλάω πολύ-πολύ σοβαρά...

Στα τρισάθλια «χοτέλ» κατηγορίας μετά το λεξάριθμο σαμπί, ιδίως στην περιοχή του Μεταξουργείου των Αθηνών, το τζαζ τιμάται σήμερα περίπου 15,00 ΕΥΡΩ, όπου αισίως έχει κατέλθει μετά την ανεξέλεγκτη έλευση και δραστηριότητα αλλοδαπών πορνών. Αφού ξαναγυρίσαμε που ξαναγυρίσαμε στην εποχή του Μεσοπολέμου (οικονομικώς, εργασιακώς και ιδεολογικώς), ας μην λείψει και η σύφιλη από την σύγχρονη στιχουργική.

Εκ των 15,00 αυτών ευρώπουλων, συνήθως τα πρώτα πέντε τζαζ πάνε στο σπίτι και στην συνέχεια παίρνει 10 η πόρνη, 3 το σπίτι και 2 οι φύλακες ή οδηγοί, για κάθε γαμήσι (κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη βίζιτα, αλλά με διαφορετικά ποσά φυσικά). Μέσος όρος περίπου 30-50 επισκέψεις ανά βάρδια (αλλά υπάρχουν κι οι υπερωρίες)...

Η Ιστορία κάνει διάφορους κύκλους, άλλους με μεγαλύτερη ακτίνα (δηλ. παρέλευση μεγαλύτερου χρονικού διαστήματος ως την επανάληψη ή αντιστροφή των όρων του φαινομένου) κι άλλους με μικρότερη (λένε ότι ήδη άρχισαν να φεύγουν Ελληνίδες πουτάνες για Βουλγαρία). «Προσεχώς Ελληνίδες», λοιπόν!

Ο κοσμάκης, διατηρεί διάφορες αντιλήψεις στη γκλάβα του περί πορνών: Π.χ. «τις κακομοίρες ζουν καθεστώς σκλαβιάς», «ά’ να χαθούνε οι ξεκωλιάρες, κονομάνε σε μια μέρα όσα βγάζω το μήνα κι αφορολόγητα», «καλύτερο γαμήσι από Ρωσάκι δεν έχει», «χτύπησα μια καταπιόλα 20 ευρά έξτρα ακάποτο», «στα ρδελαμπού δε δίνουνε κώλο» κλπ-κλπ. Τίποτα απ’ αυτά δεν ισχύει απόλυτα. Οι γενικοί κανόνες ορίζονται από την αγορά και οι ειδικοί από τη μαντάμα, αλλά οι αλλοδαπές κι αδήλωτες καλντεριμιτζούδες αντιμετωπίζονται σαν κρέας.

Εκείνο που παρατηρείται όμως συχνά, είναι η (διαγεγραμμένη σε όλη την κινησιολογία τους) απροθυμία των γυναικών αυτών να επιδείξουν έστω και επίφαση συμμετοχής στην πράξη, που συχνά μαρτυρεί περισσότερα κακοπαθήματα από φιληδονία. Φυσικά, οι περισσότεροι γαμιάδες δεν ορρωδούν προ ουδενός (αλλά αλίμονο στο νιόβγαλτο παιδαρέλι)...

Άλλωστε, ένα γκραφίττο στα Εξάρχεια έλεγε: «Όποιος στα μπουρδέλα ψάχνει οργασμό, δέκα ευρώ πληρώνει τον κάθε βιασμό»...
- Πόσο πάει κορίτσια;
- Ντεκιπένντε γιούρο το τζαζ ια σένα σωλαρά μου!
1 ορισμός ακόμα · [W] tag
Από:  HODJAS την: 24/06/10
 
 
 
Σχόλια [9]
(24/06/10)
perkins
@Xotza
-Ντεκιπένντε γιούρο το τζάζ ια σένα σωλαρά μου! (χαχαχα)Απο Ροδεσία και κάτω η καταγωγη;
(24/06/10)
HODJAS
Υποσακχάρια :-Ρ
(24/06/10)
perkins
Διαίτης! ;-)
(25/06/10)
xalikoutis
Να πούμε κι ένα παραμυθάκι για το μουνί τσοκολάτα;

Μια φορά κι έναν καιρό, πίσω από τη κεντρική κρεαταγορά μιας ευρωμεσογειακής πρωτεύουσας, σε μια σπηλιά, είχανε το κάστρο τους δαιμόνοι, που κρατούσαν αιχμάλωτες με μάγια 300 χωριατοπούλες αποδιωγμένες από ένα μακρινό τόπο που τον είχε καταραστεί κι ο θεός κι ο διάολος. Κάθε μέρα, μέρα μεσημέρι, οι δαιμόνοι στέλνανε τις χωριατοπούλες σε σκληρή, εξευτελιστική και βασανιστική δουλειά. Τις περνούσαν άγημα δύο βήματα από το κάστρο του άρχοντα, μέρα μεσημέρι, μα οι φρουροί του κάστρου σφυρούσαν υπνωτισμένοι έναν μαγικό κλέφτικο σκοπό που οι δαιμόνοι βάζανε στα χείλη τους.

Μια μέρα, κάτι καλοί και τίμιοι αθρώποι από το κοντινό χωριό Μήκυ Βέρνη Τίκη καταλάβανε τι γίνεται και πιάσανε μια από τις 300 που τά' χε παίξει εντελώς αλλά που τό’ λεγε κι η περδικούλα της και της είπανε: «άμα πεις το όνομα των δαιμόνων, τα μάγια θα λυθούν, τους δαιμόνους θα συλλάβουνε οι φρουροί του Βασιλιά». «Μα πώς να πω το όνομα των δαιμόνων;» ρώτησε αυτή «μόλις το πω, μιλιούνια δαιμόνοι θα μαζευτούνε απάνω μου, γιατί του διαόλου το όνομα μαζεύει τους διαόλους». «Πες το εσύ» της είπανε «και μη φοβάσαι, γιατί μαγικά ξόρκια θα σε προστατεύουν». Και κείνη εσύμφωνησε, μα ξέχασε κάτι να ρωτήσει ή μπορεί και να μην ήθελε να το ρωτήσει ή μπορεί και να το ρώτησε….
(25/06/10)
betatzis
Λήμμα, ορισμός και το σχόλιο Χαλικούτη τα σπάνε όλα. Το σάιτ στα καλύτερά του. Το σχόλιο χαλικούτη αν και υπαινικτικό, έχει μία απίστευτη δύναμη. Κύριοι, τα σέβη μου.

Από τις χειρότερες φάσεις που έχω δει με τα ματάκια μου, είναι το γιαούρτωμα πόρνης από νεανίες που διασκεδάζουν. Δηλαδή η πρεζού γριά πόρνη κάθεται αποκαμωμένη σε κάνα πεζούλι και περνάνε οι τύποι με το κάμπριο και αμολάνε τον κεσέ το γιαούρτι (άλλες φορές γεμάτη σακκούλα σκουπιδιών) πάνω της. Έτσι για γούστο.......
(25/06/10)
Khan
Very sad but very slang!
(25/06/10)
HODJAS
Ο Χάλι τεχνουργεί. Τέλος!
(26/06/10)
Mes
...και μετά;;;
(26/06/10)
Fotis Nitsiopoulos
ήμουν κι εγώ;;;
 

Ορισμός: 16
Λήμμα: 17
Κανονικά, η χαμοκελάηδα ή χαμοκελάδα είναι ένα πουλάκι (τσίου-τσίου και τέτοια). Επιστημονιζέ λέγεται Anthus campestris και αγγλιστί tawny pipit.

Στην αργκό όμως έχει ιδιαίτερη σημασία:

Α) Της αμφιβόλου υπολήψεως (γιατί παρακαλώ;) γυναίκας που σκύβει πάνω απ' τα προβλήματα του κ. Jim Bookie (δηλ. «κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια»),

Β) Του υποκριτή, ύπουλου και εν τέλει χαφιέ που κελαηδάει, δηλ. ξερνάει«λέει το ποίμα» (βλ. «Ένα Γελαστό Απόγευμα», 1979, σενάριο Φρέντυ Γερμανός, όπου ο Γ. Μιχαλακόπουλος υπενθυμίζει στο Ν. Κούρκουλο το παρελθόν του πατέρα του επί Κατοχής, λέγοντας «μερικά πουλάκια κελαηδάνε από πολύ μικρά», βλ. και αξιοσημείωτα ανατρεπτική ιστορία του μικρού Λιά στο ανθολόγιο του 1978, που «έψαχνε να βρει το πουλάκι που τα λέει όλα στη μαμά», να του στρίψει το λαιμό!) και

Γ) Γενικόλογο απαξιωτικό χαρακτηρισμό ή χιουμοριστική ψευτο-αδερφίστικη προσφώνηση (κυρίως μεταξύ ανδρών), όπως π.χ. χαμούρα, κουφάλα, ξελότσα, φραγκολουμπίνα, σκλεπού, Λάουρα, πρέσβειρα καλής θελήσεως, μουχρίτσα, κορδελλιάστρα κτλ-κτλ (π.χ. «άντε μωρή κουφάλα, τα κονόμησες πάλι»!)

******************************************************

Δεν είναι η μοναδική περίπτωση που έχουμε το φαινόμενο της προσωποποίησης ζώων για κάποιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό (η μυθολογία, η δημοτική ποίηση κλπ έχουν χιλιάδες τέτοια).
Εδώ όμως, στο συμπαθές πετούμενο δεν αποδίδεται -σ’ αυτό καθ’ αυτό- κάποιο γνώρισμα ανθρώπινο ώστε να γίνει η αντιπαραβολή, αλλά είναι λόγω του αστείου ονόματός του, που γίνεται το λογοπαίγνιο (κελαηδάω + χάμω).

Π.χ. Κελαηδάω στην αργκό, σημαίνει «λέω το ποίημα» (ο ρουφιάνος λέγεται και «ποιητής»!), τραγουδώ, παραληρώ (συνήθως υπό επήρεια ουσιών) ή αναπαράγω οποιονδήποτε παράξενο ήχο.

Άλλωστε, ο λαιμός στην κλασσική αργκό λέγονταν τραγουδιστής (το στομάχι ψωμοσάκκουλο ή κουραδομηχανή, τα μάτια γκαβά κλπ) ενώ το αηδόνι ήταν εργαλείο διαρρήξεως όπως σκύλλα, καρακούτσος κλπ που εκτίθενται σε εγκληματολογικά μουσεία.

Το «χάμω» παραπέμπει σε χθαμαλές ή ύποπτες δραστηριότητες (π.χ. χαμοτρώω, χαμηλοβλεπούσα, χαμηλοπέφτης, χαμουτζής) κ.α.

Ούτω πως, στη νεοελληνική έχουμε τις εξής (ενδεικτικά) προσωποποιήσεις ζώων ή φυτών:
  • Μεγαλοκαρχαρίας = μεγαλουσιάνος, ταλαριούχος κλπ (σημειωτέον στην αγγλική loan shark λέγεται ο τοκοσλούρπ),
  • Κοκοβιός = μικρο-μαλάκας
  • Γαλιάντρα = τσαούσα μπαγιάτικη σύζυγος
  • Αλεπού = πονηράκιας (άκου και Μπουγά, που τα εξηγεί ωραία)
  • Νυφίτσα = ύπουλο ζιζάνιο, που χώνει τη μύτη του και σπέρνει διχόνοιες
  • Φάλαινα ή φώκια = υπέρβαρη κι ανοικονόμητη σύζυγος (ή πεθερά)
  • Βουβάλι = θηριώδους διαπλάσεως αλλά συνήθως μικρόνους τύπος
  • Σουσουράδα = σεμνότυφη που τον κρυφοπαίρνει
  • Μοσχάρι = αναίσθητος, αδιάφορος ή βλαξ
  • Κατσίκα ή γίδα ή γκιόσσα = η γλωσσού ή θρασεία γυναίκα
  • Τσαπερδόνα (αρβανίτικο τζαπερντόνε = σαύρα) = πεταχτούλα γκομενίτσα
  • Φυτό = σπασίκλας ή κατάκοιτος σε κώμα (νομίζω το τελευταίο είναι γαλλισμός)
  • Τσουκνίδα = κωλόγρια
  • Χαμομήλι = κοντοπίθαρος
  • Μούσμουλο = χρήμα, ηλίθιος ή σφαίρα (βλ. και ταυτόσημο «δαμάσκηνο» και άκου ρεμπέτικο «από πίσω απ’ τη στρατώνα» 1930 Κ. Καρίπης – Κ. Μπέζος)
  • Τζάνερο = χαζός (Ρουμελιώτικα το κορόμηλο ή ρίκι)
κ.α. ων ουκ έστιν αρθιμός (sic) χώρια τα σύνθετα (π.χ. γατομούστακος = ο πάσχων από αλωπεκίαση του προσώπου όπως και σπανομαρίας, ποντικομαμή = το μουλωχτήρι κλπ), ενώ τρυγόνα, περιστέρα, παγώνα, ζαργάνα, κουκουνάρα κλπ, αποτελούσαν πάλαι ποτέ ερωτικές προσφωνήσεις της ελληνικής υπαίθρου.

Τέλος, σημειωτέον ότι στην ονοματοπλασία των λαών δεν έφταναν τα υπάρχοντα είδη της χλωρίδας και της πανίδας, αλλά επινοούσαν και φανταστικά όντα, όπως:
  • Πιθηκολιόνταρο
  • Δικέφαλος μαλακοχτυπητής
  • Νοξιανό ζαφούρι (κάτι που δεν ξέρουμε τί ακριβώς είναι)
  • Ζουλάπι
  • Αλεποδράκουλο
  • Αλ(ε)ποκούναβο
  • Αλποτσάκαλο
  • Ο Τίμιος Δικηγόρος (οι Εγγλέζοι που ξέρουν από χιούμορ έχουν στήσει παμπ στην Chancery Lane του Λονδίνου, όπου βρίσκονται τα δικαστήρια με τ’ όνομα «The Honest Lawyer»)
  • Ο Συνεπής Υδραυλικός
  • Ο Μάστορας που δεν κάνει ατσαλιές
  • Ο Πονετικός Γιατρός
  • Ο Δουλευταράς Δημοσιοϋπάλληλος
  • Ο Καλλιγράφος Φαρμακοποιός
  • Ο Μέσος Κοινωνικός Άνθρωπος
  • Ο Καραγκιόζης Φούρναρης
  • Η Γοργόνα με το Μεγαλέξαντρο
  • Ο Σούπερμαν (κατά κόσμον Κλαρκ Κεντ, σύγχρονο παλικάρι του παραμυθιού στο οποίο εναποθέτουν την σωτηρία τους οι μικροαστοί)
  • Ο Καγκασέιρο (Μπραζιλένιος υπερήρωας)
  • Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς (βαλκανικές ιστορίες με βακαλάους-τηγάνια και κόκκινες μηλιές)
  • Ο Μουτρωμένος Αυτοκράτορας (απω-ανατολικές ιστορίες με σούσι-γουώκ και πράσινες κερασιές) κ.α.
Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε την καταγραφή του Χοσέ Λουίς Μπόρχες «Το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων» (Μπουένος Άιρες 1967), όπου παρελαύνουν μεταξύ άλλων:
  • Οι Άγγελοι του Σβέτενμποργκ
  • Η Αλυσοδεμένη Γουρούνα της Αργεντινής
  • Ο Α Μπάο-Α Κού
  • Οι Αμπτού και Άνετ
  • Η Αμφίσβαινα
  • Οι Αντιλόπες με τα έξι πόδια
  • Οι Άρπυιες
  • Ο Βασιλίσκος
  • Οι Βαλκυρίες (στον κόσμο είναι λιγοστές, όπως μας πληροφορεί λαϊκός αοιδός)
  • Η Γάτα του Τσέσαϊρ και του Κιλκέννυ
  • Οι Γνώμοι
  • Ο Γρύπας
  • Ο Ελέφαντας που πρόβλεψε τη γέννηση του Βούδα
  • Τα Έλφα
  • Το Ζαρατάν
  • Τα Θερμικά Όντα
  • Ο Ισοπεδωτής
  • Ο Ιχθυοκένταυρος
  • Το Κάμι
  • Τα Καλικατζαράκια
  • Το Καρβουνάκι (Carbuncle)
  • Ο Κατώβλεπας
  • Ο Κένταυρος
  • Ο Κέρβερος
  • Η Κινέζικη αλεπού
  • Ο Κινέζικος δράκοντας
  • Ο Κουτζάτα
  • Οι Κουτσοί Βούφνικς
  • Το Κράκεν
  • Ο Λαγός της Σελήνης
  • Οι Λάμιες
  • Οι Λέμουροι
  • Η Λερναία Ύδρα (και οι πολυμαθείς Σπέτσες)
  • Το Μαλλιαρό Τέρας της Φερτέ-Μπερνάρ
  • Ο Μανδραγόρας
  • Το Μαντιχώρα
  • Ο Μινώταυρος
  • Ο Μπάλνταντερς
  • Η Μπάνσχη (κέλτικα Banshee < ban = γυναίκα)
  • Το Μπάρομετζ
  • Το Μπάχαμουτ
  • Ο Μπούρακ
  • Ο Μυρμηγκολέων
  • Τα Νάγκα (και θεοί πείθονται)
  • Ο Νεκροφάγος
  • Ο Νέσνα
  • Οι Νόρνες
  • Οι Νύμφες (και τα νυμφίδια Θερμαϊκού και λοιπών κόλπων και κολπίσκων)
  • Το Οντραντέκ
  • Ο Ουροβόρος
  • Ο Όφις με τις Οκτώ Διχάλες (και ο Εργοτέλις με τις Εννιά)
  • Η Πανίδα των Καθρεπτών
  • Ο Πέριτον
  • Το Πουλί της Βροχής
  • Το Ρεμόρα
  • Το Ρούκχ
  • Η Σαλαμάνδρα
  • Οι Σάτυροι (γαλλιστί comme fromage)
  • Οι Σειρήνες (ίου-ίου)
  • Το Σιμούργκ
  • Το Σκουώνκ (lacrimacorpus dissolvens)
  • Η Σκύλλα
  • Οι Συλφίδες
  • Η Σφίγγα
  • Ο Τάλως
  • Ο Τ’ αο Τ’ ιέχ
  • Ο Αχέροντας (ό,τι θυμάται)
  • Τα Τζιν
  • Οι Τρόλς (γνωστοί και μη εξαιρετέοι)
  • Το Φαστιτόκαλον
  • Ο Φοίνικας (πας με το 3 Λεωφορείο από Β. Όλγας)
  • Οι Χάνιελ, Κάφζιελ, Άζριελ και Άνιελ
  • Ο Χαοκάχ ο θεός της βροντής
  • Η Χίμαιρα (άχιε με να χιαγαπάω χίμαιρα κλπ)
  • Ο Χοτσιγκάν
  • Ο Χουμπαμπά,
καθώς και αμέτρητα άλλα που συνάντησαν στις περιπλανήσεις τους οι πιωμένοι ναυτικοί των 16ου – 19ου αιώνα, οι σαλταρισμένοι χίπηδες των 60’ς και ο Λιακόπουλος...
1. - Πού’ σαι μωρή χαμοκελάηδα;
- Που’ σαι ρε πεθαμένε;
(φίλοι)

2. - Τελικά τί θα γίνει, θα βγούμε το βράδυ με τη Μαίρη;
- Τσου.
- Γιατί ρε συ; Αφού σε γουστάρει το εργαλείο...
- Βρε άσε με, με τη χαμοκελάηδα! Έχει πάρει το μισό Παγκράτι, θες ν’ αρπάξω κανα σκουλαμέντο, για τέτοια είμαστε;

3. - Καλός άνθρωπος ο κυρ-Γιώργης...
- Ποιος, ο ψιλικατζής; Κούνια που σε κούναγε κακομοίρη μου! Ξέρεις τί χαμοκελάηδα είν’ αυτός; Αναστέναξε η γειτονιά επί Χούντας με το μπούστη...
Από:  HODJAS την: 18/06/10
 
 
 
Σχόλια [17]
(18/06/10)
perkins

Σόμπ..........
καλα εντάξει. 2 ταλαρα απ αυτα που ειναι η στέρνα μου γιομάτη!
Όμως εχω ενσταση: δεν εβαλες το Αλποτσάκαλο!
(18/06/10)
HODJAS
Φτουου! (Πρέπει τώρα να πέσω στη μοντουλοζητιανιά να μπεί απ' το παράθυρο)...
Μοντουλέοιοιοιοιοι!!!
(18/06/10)
allivegp
Πωωω ρε πστ, χαλάλι τα 30 χλμ υπό βροχή μέχρι να βρω νετ κόφι. Ιένα είν΄το σάη και ο Χοτζ ο προφήτης του (τρις).
(18/06/10)
Mes
Αγίβε φαντάζομαι έμαθες τις λίστες απέξω. Βγάλε μια κόλλα χαρτί τώρα, θα γράψουμε διαγώνισμα.
(18/06/10)
ironick
πωπωπωωωωωωωω! πούσταδγιάλα ρε παιδί μου, τι έγινε εδώ! ε δεν παλεύεσαι, τέλος!

αλλά ρε χότζα, με τους 40 βαθμούς κατάφερες να γράψεις όλο αυτό το πράμα; μέσα στο ψυγείο έγραφες;

(ρε πστ, δεν θα γεράσεις και συ να μην θυμάσαι τόσα, δεν θα γεράσεις, ε;;;)
(19/06/10)
HODJAS
Δεν ξεχνώ τη Βόρειο Ήπειρο (ΣΦΕΒΑ ΣΒΕΦΑ ή κάτι τέτοιο)...
:-Ρ
(19/06/10)
ironick
ποιος κατωποντοδότησε και εδώ ρε παιδούκλες; ήμαρτον!
(19/06/10)
patsis
Υπάρχει ένα λημματάκι στο site που κολλάει: το γκαλιαγκδόσκλο.

Ο ορισμός πολύ καλός. Η φράση «το λέω το ποίημα» είναι εξαίρεση στον κανόνα του «την τρίζει την όπισθεν»; Αν ναι, έχω άλλο ένα παράδειγμα, απολύτως αθώο, που έψαχνα αφορμή να το γράψω: «την ακούει την μάνα του (ο Γιωργάκης π.χ.)».

Η πρώτη λίστα φοβερή και ενδιαφέρουσα δουλειά. Για τις άλλες δύο εεε... χμμμ... οκ, αλλά γιατί;
(19/06/10)
HODJAS
Πάτσμαν:

Θνξ. Η φράση «λέω το ποίημα» και «ποιητής» είναι κλασσική φυλακόβια αργκό.
Το λέει κι ο Μηλιώκας, που ξέρει τί λέει ο άνθρωπος: «είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα, για να γλιτώσω το κελλί, να πώ το ποίμα» = να δώσω (Για το Καλό μου).
Οι κατάλογοι με ημι-ευφυολογήματα τύπου «την τρίζει την όπισθεν» κλπ, δεν έχει καμίαν απολύτω σχέση. Είναι ανέξοδες επινοήσεις εις βάρος των ομοφυλοφύλων.

Αν θυμάσαι, την ξεκίνησε αυτήν την ιστορία μια μπακουροπαρέα απ' τη Σαλονίκη, που τα κονόμησε και μας έγινε παλτό (έχω ράμματα για τη σούφρα τους).

Η 2η & 3η λίστα, μου' ρθαν στην τρέλλα :-Ρ

Όσο για τον κατωποντοδότη, αφιερωμένο σπέσιαλ:

Mannagg' a chi t' a mort e te stramort e ancora ta da muri!
(19/06/10)
xalikoutis
Χότζα μπράβο.... το Νοιππόν, προς τιμήν των Λευκαδιωτών του σάητος και της οργιαστικής φαντασίας όλης της οικουμένης, θα μου επιτρέψεις ως προς το (Α) που αναφέρεις να παραπέμψω στο μυθικό γιαπωνέζικο Rokurokubi - a person, usually female, whose neck can stretch indefinitely, που τόσο ωραία περιγράφει ο όσο-και-η-Β.Ήπειρός δικός μας Λευκάδιος Χέρν ή Patrick Lafcadio Hearn ή Koizumi Yakumo (小泉八雲).
(19/06/10)
jesus
(το λευκαδιώτης ειναι ασχημο ρε παιδια, λευκαδιτες ειμαστε...)

κ μπορειτε να μην ξερετε τα παντα κυριοι; εκνευριζετε εμας που ξερουμε τα υπολοιπα.
(19/06/10)
HODJAS
Δώστου κλώτσο να γυρίσει! Χώστε κι άλλα μυθικά όντα.
:-)
(19/06/10)
Mes
Οι γυναίκες από την Αραβία πώς λέγονται τελικά αποφασίσαμε;
(19/06/10)
perkins
@τζιζα παιδί μου σωστη η παρεμβασις
@Χοτζα πες να μπει και το λυκόρνιο ή λιοκόρνι και τη λιόπα και τη γουρουνα με τα εννιά γουρουνόπουλα και τν ανδρα με το γαϊδουρινό κεφάλι και τις Οργυιες (μυθικα τελώνια υψους μισου μόλις μέτρου που βγαίνουν το δειλινό στα λαγκάδια)
(26/06/10)
Fotis Nitsiopoulos
χοτζα βάλε και το Πραζπουτραο.
Να μπεί; Να μπεί
(29/06/10)
xalikoutis
Πέρα από τον άρκαλος και το λιακόνι να βάλουμε και την εντελώς χαμοκελαηδέ φάση πονηροκατσούλα.
(03/08/10)
poniroskylo
Σπεκ, έστω καθυστερημένο.
 

Ορισμός: 9
Λήμμα: 11
Ουσιαστικό με έννοια επιρρήματος. Στην αργκό μεταφορικώς σημαίνει το minimum τίμημα μιας υπηρεσίας ή δοσοληψίας εν γένει, δηλ. όπως λέμε «ακατέβατα», το οποίο ορίζεται είτε μονοπωλιακά ή συντεχνιακά, είτε αριστίνδην, είτε καταχρηστικά, ως ελάχιστο αναμενόμενο μπουγιουρντί.

Προέρχεται από την ελάχιστη τιμή της «κούρσας» ή «σημαίας» (πλέον κομίστρων) των ταξιτζήδων, που καθορίζεται με υπουργική απόφαση.

Στην Ελλάδα μέχρι πολύ πρόσφατα, οι ελάχιστες τιμές πολλών αγαθών ήταν υπερτιμημένες (μεταξύ άλλων) λόγω ευδαιμονίστικης (κνίτικη αναβίβαση τόνου) επίδειξης των καταναλωτών, αλλά και λόγω έλλειψης συλλογικότητας στην αντιμετώπισή τους, αλλά πάνε πια αυτά (βλ. σχόλια εδώ)...
1. — Για πού το 'βαλες με τη σακούλα;
— Πάω κατά Μοναστηράκι να σκοτώσω έναν καινούριο επενδύτη που βούταρε ένας φίλος απ' τον ιματισμό του Παλάσκα. Πόσα λες να πιάσει;
— Ξέρω γω; Κάνα εικοσάρικο...
— Εικοσάρικο καινούριος ολόμαλλος επενδύτης; Αφού τους πουλάνε 150-200 το κομμάτι!
— Γιατί, μαζί το 'χετε το μαγαζί; Να βγάλω και κάτι σου λέει ο άλλος...
— Είπα γω όχι; Αλλά όχι ρε φίλε και να με γδάρουνε έτσι! Αμ δε σφάξανε, θα πάω αλλού.
— Όπου και να πας, ταρίφα είναι. Αφού είναι συνεννοημένοι και κρατάνε τιμές, χώρια που ξέρουν πού το βρήκες...

2. — Είσαι για πίστες απόψε;
— Έχεις να δώσεις εκατό φράγκα ν' ακούσεις τα σκυλιά;
— Έλα ρε, θα πάρουμε και τα κορίτσια μαζί, που γουστάρουνε, πόσο θα μας έρθει;
— Ένα εκατομπενηντάρι το τραπέζι ταρίφα, δυο μπουκάλια τουλάχιστον –χώρια κάτι σου 'πα κάτι μου 'πες, κατοστάρικο το κεφάλι θα πάει (κι αυτό αν δεν έχουν και την απαίτηση να τις κεράσουμε)...
— Σαν πολλά...
— Εμ, δε σου λέω εγώ; Άσε, πάμε 'δώ σ' ένα συνοικιακό που παίζει ντάμπα-ντούμπα και μετά τις κερνάμε πατσά, να μας δει κι ο Θεός...

3. — Ψάχνω να νοικιάσω κανα δυαράκι προς Εξάρχεια μεριά, έχεις τίποτα υπ' όψη σου;
— Δεν ξέρω τίποτα συγκεκριμένο, αλλά είναι γεμάτος ο τόπος από ενοικιαστήρια, κάτι θα βρεις.
— Πόσο περίπου λες να πάει το μαλλί, θα με φτάσουν 300-350 ευρά;
— Μπααα, ούτε γι' αστείο! Για 450-500 στο νερό σε κόβω να δίνεις, το 'χουν ταρίφα οι πούστηδες. Εκτός κι αν μείνεις σε κάνα γκρεμίδι...

4. — Πώς να το παίξω, Πανσερραϊκός-ΠΑΟΚ;
— Ξερό διπλό! Αφού τους έχουνε δέκα χρόνια τώρα, δυο μπαλάκια ταρίφα...
Από:  HODJAS την: 09/06/10
 
 
Σχόλια [5]
(09/06/10)
Stravon
Κάνεις δημόσιες σχέσεις Χότζα.
Η ταρίφα στο ποδόσφαιρο λεγόταν κυρίως στα παιχνίδια Π.Α.Ο.Κ.-Ο.Σ.Φ.Π. όπου ο φιλοξενούμενος είχε εξασφαλισμένη την δυάρα (κατ΄ελάχιστον) επί 23 συναπτά έτη.
Ήταν η μοναδική περίπτωση στην ιστορία του ποδοσφαίρου που το «γκολ απ' τα αποδυτήρια» μετατράπηκε σε δυάρα από το αεροδρόμιο.
Βέβαια και οι Σέρρες έχουν σχέση με το θέμα αφού εκεί τσίμπησε ο Γαύρος 6 (έξι) τεμάχια.
(09/06/10)
HODJAS
Και την τρελοΠΑΟΚάρα τη γουστάρω και τον Περαία τον αγαπάω και τους Οριτζινάλε που' ναι ένας φίλος τρελαμένος πρόσφυγας και την Πανάθα μας στην Αθήνα, όλα μέσα!
(10/06/10)
Deliolanis
Και τα καρούλια μέσα...ναι...!
(13/06/10)
vikar
«Κνίτικος αναβιβασμός τόνου»... Άχαχαχαχαχα... (Κάτσε όμως, «κνίτικος» ή «κνιτικός»;)
(13/06/10)
Stravon
@ vikar αφού το θέτεις έτσι θα έπρεπε να είναι ΚΝΕΐτες (όπως διαβήτες, λεχρίτες κλπ).
Επειδή όμως ως γνωστό οι ΚΝΕΐτες είναι παραδοσιακά υπέρ των απλοποιήσεων - η γλώσσα ανήκει στο λαό, η γλώσσα του εργάτη κλπ - έτσι το εΐ έγινε ι αγνοώντας προφανώς ότι το ει προφερόταν στην αρχαία ως εϊ. Είναι επομένως κνίτες και ο τόνος παραμένει στο «κνι» όταν το επιτρέπει η λήγουσα.
 

Ορισμός: 11
Λήμμα: 12
παπαροτούλι)

Η εσωτερική επένδυση του ανδρικού μαγιού (που μίσεψε) ή αθλητικού σορτσακίου, συνήθως καμωμένη από κάποιο συνθετικό πολυμερές και διάτρητο υλικό, προκειμένου να μην αιωρούνται ή να μην τσουγκρίζουν μεταξύ τους τα καμπανέλια, που όμως αποτελεί τον κύριο λόγο δημιουργίας τοπικών εκζεμάτων (μαζί με την απλυσσά)…

Αν το υλικό είναι καλύτερης ποιότητας (δηλ. στη σπάνια περίπτωση που δεν εισάγεται από κάποια μακρινή Λαϊκή Δημοκρατία), υποτίθεται ότι διευκολύνει την ομαλή εφίδρωση, ώστε να μην ζέχνουν τραγίλα τα αχνίζοντα γκογκόβια, π.χ. ιδίως μετά από ένα κοπιώδες μάτς ποδοσφαίρου το θέρος (εμένα μου λές;)

Εκ του ισπανικού ταυτοσήμου: Huevera (<huevo = αβγό, τομπολίνι).
Ρε συ τι περπατάς έτσι σαν καουμπόης;
— Ναι ρε καλά σου λέει, τώρα ξεπέζεψες απ’ τη Ντόλη;
— Τους έφαγες όλους τους Ινδιάνους ρε;
Άει γαμηθείτε μαλάκες, όρεξη έχετε! Μ’ έκοψε το ρημάδι το λάστιχο της αρχιδιέρας…
Από:  HODJAS την: 29/05/10
 
 
Σχόλια [17]
Πάρε τα πρώτα από μένα! Τέτοιο [φοβιστερό] λήμμα έχω να δω από τότε που γράφτηκα στο σλανγκρρρρ!
(29/05/10)
perkins
κι απο μένα.Με πήρε η τραγίλα απ τη μούρη..πφφφφφφφφφ
(29/05/10)
HODJAS
Φχαριστώ μπόγια!
(29/05/10)
patsis
Άντε, με υγεία για τους επόμενους τριακόσιους ορισμούς!
(29/05/10)
ΜΧΣ
Συναφές: σπασουάρ
(29/05/10)
MXΣ
Άρα αν «σπάει» τ'αρχίδια γίνεται και «σπασαρχίδι, το» ;=) (σόρρυ jesus!)
(30/05/10)
4everDanai
ουαχαχαχαχαχαχα.... Ειδικά αυτό το σορτσακίου....
5x2!!!!
(30/05/10)
Mr. Cadmus
Σα να λέμε Άι Κιού Σορτσακιού ένα πράμα;
(01/06/10)
4everDanai
Σα να λέμε άλλος ένας χρήστης της ελληνικιάς γραμματικιάς
(01/06/10)
HODJAS
Γενικές νέας ελληνικιάς γραμματικιάς ουσιαστικών εις -κι : Σορτσα-q, μπιφτε-q, ραδι-q, Μοναστηρα-q κλπ
(02/06/10)
perkins
Παγκα-q
Παγα-q
Σουβλα-q
(03/06/10)
4everDanai
ναι και μετά πάει
παρτιού
στιλού
κτλ
(08/06/10)
Stravon
Το γνωστό σπασουάρ που φυσικά έχει Ελληνική ρίζα το «σπάω».

Όταν το λάστιχο της «αρχιδιέρας» χαλαρώσει, είτε λόγω υψηλής πίεσης εκ των έσω (σπάνια περίπτωση, απαντάται σε κάποιες φυλές της μαύρης ηπείρου), είτε λόγω φυσιολογικής φθοράς τότε έχουμε την λεγόμενη «αρχιδιέρα με θέα»

Στην ακραία δε περίπτωση που η αρχιδιέρα τρυπήσει τότε έχουμε...μπερδέματα.

Η γνήσια αρχιδιέρα είναι τρυπητή, εξ ου και το ομοιοτέλευτον με τη γραβιέρα, μπουμπουνιέρα, κουνουπιέρα.
(08/06/10)
Vrastaman
Στράβων! Βρε καλώς τα μ@τι@ μας τα δυο :-)
(08/06/10)
Stravon
Καλώς σας βρήκα Vrastaman.
Λόγω της μεγάλης διάρκειας που έχουμε να τα πούμε να δώσω και μια ακόμη οπτική του λήμματος.
Ίσως η καλύτερη αρχιδιέρα του κόσμου, είναι αμφιθεατρική, ευάερη αφού προστατεύει τα μεγαλύτερα @ρχίδι@ των οποίων όμως δεν ιδρώνει ούτε το αφτί, είναι ελαστικότατη. Παρ' όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις δε σπάει με τίποτα. Τι είναι;
(08/06/10)
ironick
χαλόου ρε άσωτε σλανγκιστή! καλώστονα λοιπόν, άντε και με το δεξί!
(17/06/10)
HODJAS
Πράγματι Στράβων και αρχιδομπουμπουνιέρα ή αρχιδοκουνουπιέρα ταιριάζουν...
 

Ορισμός: 11
Λήμμα: 12
Παραστατική γκανγκστερική απειλή, που σημαίνει «θα σε τσιμεντάρω» ή «θα σε κάνω ντόκ» = θα σε καθαρίσω (δια της κάτωθι μεθόδου).

Ως γνωστόν τοις πάσι (από τις ταινίες), οι μαφιόζοι στην Αμέρικα συνήθιζαν να συλλαμβάνουν νύκτορες τον αντίπαλό τους και να κρατούν τα πόδια του βουτηγμένα σε μια κοινή πλαστική λεκάνη, γεμάτη με υγρό τσιμέντο, ώσπου να πήξει.

Όταν πλέον τα πόδια είχαν γίνει ένα με το τσιμέντο, τον πετούσαν κάπου στ’ ανοιχτά ή σε κάποιο ποτάμι και πήγαινε βολίδα στον πάτο, χωρίς ν’ αφήνουν ίχνη της δολοφονίας. Ήταν δε πλέον σαδιστικό, να ρίπτεται ζωντανός ο αντίπαλος στο νερό...

Χαρακτηριστική είναι και η έκφραση των mobsters (ιταλο-αμερικάνοι που δεν καλομιλούσαν τα εγκλέζικα) για τους εκτελεσθέντες αντιπάλους τους “he sleeps with the fishes” = «ξέχνα τον αυτόν, κάνει παρέα στα ψάρια», ενώ παράλληλα και συμβολικά έστελναν σε πακέτο ένα ψάρι στην αντίπαλη συμμορία, ώστε να μην τρέφουν αυταπάτες για το μέλλον του συντρόφου τους.

Η έννοια λοιπόν, πέρασε και στη νεοελληνική με την ανάπτυξη δομημένων εγκληματικών οργανώσεων ή έστω την εμπέδωση των χολιγουντιανών μεταφορών του αμερικάνικου υποκόσμου και η αναφορά εδώ γίνεται στο αλήστου μνήμης ποδοσφαιράκι Subbuteo, όπου τα πόδια των παικτών ήσαν στερεωμένα σε μια βαθουλωτή βάση, για να στέκονται όρθιοι όπως τα παλιά στρατιωτάκια.

Η αναλογία με το δοτό έρεισμα του ατυχούς κακοποιού είναι προφανής, χώρια ο συνειρμός με την ομόηχη έκφραση «πήγε σούμπιτος»...

Στην «Ωραία των Αθηνών» (1954), αφού η Βασιλειάδου έπρηξε τα ούμπαλα στο Ν. Σταυρίδη και Μ. Φωτόπουλο με τις φορτικές περιποιήσεις της, ο τελευταίος αγανάχτησε λέγοντας «εγώ αυτή, θα τη χτίσω»!

Αλλά, καλύτερα να μην επεκταθούμε σε βασανιστικές εκτελέσεις ανά τους αιώνες με λογής-λογής χτισίματα (π.χ. Παυσανίας) ή αυτοτιμωρίες σε σφραγισμένα δωμάτια (βλ. «Παναγία των Παρισίων»), για θα πάει μακριά η βαλίτσα...

Αφιερωμένο στον Κωστάκη του Μεγάλου Κάστρου.
-Τι θα κάνουμε με το Δικαστήριο της Δευτέρας;
-Εντάξει έχω μιλήσει, θα τη σκαπουλάρουμε...
-Κι αν καταθέσει ο Β;
-Ε, θα πει αυτά που είπαμε...
-Εγώ έμαθα ότι άλλα έλεγε χτες στην Λ. Τον ψήνει κι ο Α, που τον έχει από κοντά και παίζει να μας τα γυρίσει...
-Καλά, πάρε τότε τηλέφωνο τον Ξ και πες του να πάει να τον βρει και να του δώσει κάτι παραπάνω. Άμα αρχίσει τα σούξου-μούξου, από παραλίες δόξα τω Θεώ τίγκα η Ελλάδα, θα τον κάνω σουμπούτεο. Αυτό να του πει...
Από:  HODJAS την: 25/05/10
 
 
Σχόλια [6]
(25/05/10)
sytalkas
Ρισπεκτάρες μάγκα,το έδωσες πολύ ωραία το λήμμα,εύγε!
(25/05/10)
allivegp
Έτς ακριβώς!
To σκηνικό με το ντιλίβερι του ψαριού στην αντίπαλη συμμορία και η ατάκα «he sleeps with the fishes», παίζει στον Νονό, όπου η συμμορία των Tataglia καθαρίζει τον Luca Braggi και στέλνει το μήνυμα στους Corleone.
(25/05/10)
HODJAS
Φχαριστώ μπόηζ!

Όποιος δε βαριέται, ας διαβάσει με τη σειρά τα αρχικά των ονομάτων του παραδείγματος (είναι ακροστοιχίδα)...

:-Ρ
(26/05/10)
Khan
Ανύπαρκτα αλήτικη έκφραση! Ένα είναι το σλανγκρ και ο Χότζας ο προφήτης του!
(26/05/10)
allivegp
Aμήν γένοιτο.
(14/06/10)
Jonas
Πολύ καλό λήμμα! 5+5
 

Ορισμός: 16
Λήμμα: 15
1. Παιδικό χαρτοπαίγνιο, κατά το οποίον εκείνος που «βγαίνει» τελευταίος, χάνει και μουτζουρώνεται με φούμο από τα άλλα παιδιά. Βλ. και αναλογίες μουτζουρώματος = στιγματισμού εδώ (σχόλιο) και εδώ.

2. Ο έχων μαυριδερή ή μουτζουρωμένη επιδερμίδα (π.χ. παιδικό ποίημα πέντε ποντικοί μουτζούροι κι άλλοι τρεις αλευρομούροι, μια φρεγάδα αρματώσαν και φακή την εφορτώσαν... κλπ, Ανθολόγιο Ο.Ε.Δ.Β. 1975), βλ. και καρβουνιάρης.

3. Ή πιο μόρτικα «Μούτζουρας» ή «Καρβουνιάρης».

Λαϊκό σκώμμα έναντι του καταργηθέντος «απλού» λεγομένου τραίνου (δηλ. όχι ταχεία – Intercity) του ΟΣΕ από Πειραιά ή Σιδηροδρομικό Σταθμό Αθηνών («Πελοποννήσου») προς Πελοπόννησο και από Σταθμό Αθηνών («Λαρίσης») προς Βόρεια Ελλάδα και εξωτερικό.

Αποτελούσε παλιό χαρακτηρισμό του ατμήλατου τραινακίου του Πηλίου (1882) και του καρβουνοκίνητου τραίνου του ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομος Αθηνών – Πειραιώς – Πελοποννήσου 1882), λόγω της μουτζούρας που εξέπεμπε στη μάπα των επιβατών η μηχανή, αλλά ο όρος χρησιμοποιήθηκε μέχρι πρόσφατα.

Τα τελευταία 50 χρόνια τουλάχιστον, οι τραινοκίνητες εμπορικές και επιβατικές μετακινήσεις ανά την Ελλάδα γίνονταν με ντηζελομηχανές, ωστόσο, δεν είναι μηχανικός ο λόγος που συνέχισε να αποκαλείται έτσι το τραινάκι επί πάνω από έναν αιώνα.

(Παρατίθεται απόσπασμα από την συλλογή του Ελισσαίου Οδίτη «Ανάξιον Εστί» alias «Πάρε ΚΤΕΛ»):

Α. Ήταν οι Καθυστερήσεις

Α.1
Η ποτροκαλί ντηζελομηχανή του Μούτζουρα πάθαινε κλακάζ (όχι που δε θα χάλαγε) και περίμενες να έρθει άλλη να την αντικαταστήσει και να συνδεθεί με τον συρμό από άλλον Σιδηροδρομικό Σταθμό (στου διαόλου το ξεσταύρι).

Α.2
Σε πολλά σημεία για διάφορους λόγους, η γραμμή είναι μονή (από τον Τρικούπη μέχρι σήμερα), οπότε το ένα τραίνο πρέπει να περιμένει να διέλθει το άλλο από την αντίθετη κατεύθυνση, για να μην προκληθεί σύγκρουση (!)

Α.3
Ιδίως όταν εισήχθη το και καλά Intercity (σιγά τα σίτια που είναι και ίντερ), δεδομένου ότι δεν ήταν καθόλου ταχύτερο, ούτε είχε μεγαλύτερη ιπποδύναμη, απλά ήταν λίγο καθαρότερο, νεότερα τα βαγόνια και δεν επιτρέπονταν κότες εν ζωή και νταμιτζάνες με λάδια-ξίδια-κοκκινέλι και το οποίο υποτίθεται ότι θα έκανε 2-3 στάσεις ανά κατεύθυνση (Βόρεια & Νότια), έπαιρνε προτεραιότητα στους κόμβους έναντι του Μουτζούρη μας, αφού η εταιρεία είχε υποσχεθεί στους επιβάτες που πλήρωναν ακριβότερο εισιτήριο, γρηγορότερη άφιξη στον προορισμό τους (Αθήνα-Πάτρα 3 ώρες και Αθήνα-Θεσσαλονίκη 5 ώρες).

Αποτέλεσμα ήταν ο καημένος ο Μουτζούρης να σταματά κάθε τόσο και τελικώς να κάνει από 5-7 ώρες και από 8-11 αντιστοίχως μέχρι και το 2005 περίπου.
Βέβαια να τα λέμε όλα, η τιμή του Μουτζούρη ήταν η μισή του Intercity...

Στην πραγματικότητα όμως, το «γρήγορο» (Intercity) έκανε περίπου μια (1) ώρα λιγότερο από το «απλό» (Μούτζουρας), όπως αρέσκονταν να τα αποκαλούν οι κρατικοβυζαρπάχτρες ΟΣΕδες, που στράβωναν χαρακτηριστικά όταν ρωτούσες π.χ. πόσην ώρα κάνει ο Μουτζούρης από Σαλονίκη μέχρι Αλεξανδρούπολη και απαντούσαν με την στερεότυπη ξινίλα της ταύτισης εργαζομένου με το αφεντικό του «δεν υπάρχει Μουτζούρης κύριε» (εμένα μου λες);

Β. Ήταν η Ταλαιπωρία

Πράγματι, στο Μούτζουρα συχνά δεν είχε ούτε να καθίσεις (προβλέπονταν και «θέσεις ορθίων» – αλλά με τιμή «καθιστού»!) και ειδικότερα:

Β1.
Στης Πελοποννήσου πολεμούσες να σταθείς – καθίσεις ανάμεσα στην αρβανιτιά με τα ξέχειλα δέματα, αερολογούντα φοιτητόνια, τους μπιχλώδεις και τσίπηδεςτουρίστες του Ίντερρεηλ (μπορεί να είχες και τα τυχερά σου όμως) που πηγαίνανε να πιάσουν το πλοίο για Πάτρα – Ιταλία έχοντας κάνει συνήθως το γύρο του τριγώνου των Βερμούδων (Δελφοί-Ολυμπία-Αθήνα) σέρνοντας χίλια τσουμπλέκια, ομιλητικούς (μέχρι να φάνε καναν Αη-Διονύση για να κοιμηθείς) Επτανήσιους και Αιτωλοακαρνάνες (που επιτέλους κατέβαιναν στο Ρίο), ως επί το πλείστον.

Ο Μούτζουρας ήταν σκατά κι απόσκατα (οι διπλές θέσεις ήταν στενές κι έτσι και σου κλήρωνε καμιά Τζίνα Βαρώνη να κάτσει από δίπλα, έφτανες με δισκοπάθεια στον προορισμό σου) και το Intercity ελάχιστα ταχύτερο ή (έστω) καθαρότερο...

Ειδικά για το τελευταίο, καίτοι υφίσταται από 1952 δίκτυο ΚΤΕΛ σε ολόκληρη την χώρα, οι εκλογείς των κατά τόπους δήμων και κοινοτήτων, πίεζαν τον βολευτή τους να σταματά το τραίνο «σε κάθε βρύση» (όπως χαρακτηριστικά λέγεται). Κατά συνέπεια, όχι μόνον ο Μούτζουρας, αλλά και η «ταχεία» της Πελοποννήσου, έκανε τόσες στάσεις (και ως εκ τούτου) τόσες ώρες να φτάσει σε κάθε προορισμό, όσες σχεδόν κι ο Μούτζουρας της Βόρειας Ελλάδας, καίτοι ούτε η πληθυσμιακή εξυπηρέτηση ούτε οι χιλιομετρικές αποστάσεις, συμπίπτουν.

Β2.
Στης Βόρειας Ελλάδας, το σκηνικό άλλαζε φύρδην): Μιλάμε για «Εξπρές του Μεσονυκτίου», τύφλα να’ χει το Ντιγιάρμπακιρ και το Νέο Δελχί μαζί (!)
Πάθαινες πολιτισμικό σοκ στα λεγόμενα «κουπέ» από το πλήθος των φαντάρων όλων των ειδικοτήτων για τα σύνορα (που ψοφολογούσαν ροχαλίζοντας αφού βγάζαν τα άρβυλά τους στερώντας σου τουλάχιστον 2 από τις 5 αισθήσεις), Σελτζούκοι, Πετσενέγοι, Κουμάνοι, Σκύθες, Πομάκοι κλπ για Θράκη και επέκεινα παραφυλούσαν όλη η οικογένεια έξω από τις τουαλέτες όταν ουρούσε θηλυκό μέλος της (ευρύτατης) οικογενείας, αλλοδαποί εργάτες που κάνανε commuting σε κοντινές ή μακρινές πόλεις για ένα μεροκόμματο, αλλοσούσουμοι Βαλκάνιοι που ανεβοκατέβαιναν προς και από τις πατρίδες τους ξαπλωμένοι χύμα χάμω, που τους πατούσες κυριολεκτικά για να περάσεις τον διάδρομο (!), τσιγγάνοι ή παρόμοιοι τύποι με άγνωστο (και στους ίδιους) προορισμό, λέτσοτουρίστες για το Μετέωρο βήμα του μοναχού, φοιτητές και λαθρόβιοι μπουζουκοπαίχτες που στήνανε αυτοσχέδιες κομπανίες για να περάσει η ώρα, πουράκλες και ετρούσκες στην ψαχτική, πρεζάκηδες, λαχανάδες κτλ άσ' τα να πάνε. Η ποικιλία της ανθρωπογεωγραφίας (και της μπίχλας) ήταν μεθυστική και για τον λόγο αυτό στην Μοναστηρίου λειτουργούσε πουργατόριο...

Το βαγκόν-λί (λέγε με «κυλικείο») όμως, καίτοι τίγκα στο ντουμάνι, είχε έναν εξαίρετο διάκοσμο στην οροφή (να το τσουρνέψανε από κανα Οριάν Εξπρές); Το Intercity ήταν σπέσιαλ κυρίλα και όντως ταχύτατο με 3-4 στάσεις όλες κι όλες.

Και ολ’ αυτά, για να πατικώσει η εταιρεία όσους περισσότερους επιβάτες χωρούσαν στα βαγόνια, μπας και ζημιώσει (που φάγανε τον αγλέουρα και το ρημάξανε το μαγαζί) με τη ναύλωση έξτρα συρμού, όπως κάνανε και με τα πλοία μέχρι το ρεζιλίκι του Σαμίνα...

Γ. Ήταν και το κρύο

Γ.1
Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι ο Μούτζουρας δεν είχε κανενός είδους κλιματισμό ή είχε αλλά δεν λειτουργούσε «προσωρινά» (λέει). Αν είχε ζέστη λιβάκωνες, ίδρωνες και βρωμούσες κι αν είχε κρύο έξυνες τον πάγο από το μούσι σου και τον έριχνες στη Μαργαρίτα. Μοντέρνα πράματα: οικολογία και φυσική επαφή με το περιβάλλον δηλαδή.

Γ.2
Αλλά και με την γεωγραφία, αφού όταν έπιανε Λάρισα το τραίνο νυχτιάτικα χειμώνα, καταλάβαινες αμέσως στο πετσί σου ότι είχε διαβεί τον Ρουβίκωνα μεταξύ Βορρά-Νότου.

Γ.3
Και με την ιστορία όμως έκλεινες ραντεβού: καμιά φορά το θέρος και ιδίως με καναν καύσωνα αναστενάρη, οι ασφάλειες των παραθύρων ήταν (σαδιστικά;) βιδωμένες, οι όρθιοι πολλοί, η ζέστη με την κολλώδη μπόχα ενιαίες, οι λιποθυμίες συχνές, οι καθυστερήσεις μεγάλες και η συμπεριφορά των ΟΣΕδων στις διαμαρτυρίες των επιβατών, σκαιά. Ξαναζούσες την Κατοχή και για πρώτη φορά κατανοούσες το δράμα της Υπολοχαγού Νατάσας, όταν την έστελναν στο Νταχάου (μόνο που αυτή ταξίδευε τσάμπα). Άλλωστε, στο ντεκόρ συνέβαλε και τόσο το γεγονός ότι το ένστολο προσωπικό θύμιζε Γερμαναράδες (τουλάχιστον όπως τους γνωρίσαμε ως κομπάρσους στις ταινίες της Χούντας δηλ. φωνακλάδες, αξούριστους, μαυροτσούκαλους, κακοκουρεμένους και σακκουλέδες) όσο και ότι τα πίσω βαγόνια των αποσκευών ήταν Γερμανικά του ’30. Άλλες εποχές και άλλες κάουφφεν!

Σημειωτέον, ότι μέχρι πριν κανα 2-3άρι χρόνια τα ίδια περίπου γίνονταν και στην Ιταλία με τον εθνικό της Muzzuri (Trenitalia), με την διαφορά ότι δεν είχε ξαπλωτούς στα πατώματα κι ότι οι εκεί (ομοίως αγενέστατοι) ΟΣΕδες ήσαν πιο καλοντυμένοι...

Δ. Και ήταν κι ο Θάνατος (του Μουτζούρη)

Δ.1
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πριν κανα πεντάρι χρόνια απεφάσισε η Ελλάδα ν’ αποσύρει τα μουτζουροτραίνα που την «διέσυραν» διεθνώς και να στρώσει σιγά-σιγά δίκτυο ηλεκτρικών σιδηροδρομικών γραμμών υψηλών ταχυτήτων (ΣΓΥΤ) ότι Ευρώπη κι έτσι, οπότε πάει κι ο Μουτζούρης... Δηλαδή μη φανταστείτε, βάλαμε κεί κανα-δυο τραινάκια της πλάκας σε προάστια και κοντινές πόλεις της Αθήνας και της Σαλονίκης, με άβολα καθίσματα για τους ταξιδιώτες (λες και πας μέχρι τα Πετράλωνα) κι από δω παν κι οι άλλοι.

Προς το παρόν διατηρείται το ντηζελοκίνητο Intercity ως «παλιό», μέχρι να εξαπλωθεί το νέο δίκτυο ηλεκτρικών συρμών – όπου και άμα εξαπλωθεί μετά το στραπάτσο της πτώχευσης (θυμίζει αυτήν του 1893 επί Τρικούπη που επένδυσε στην σιδηροδρομική ανάπτυξη της Ελλάδας).

Μόνο που το 1893 είχε και την ουρά του 1909, που επακολούθησε (λες;)

Δ.2
Πάντως, αν είχες κουράγιο (δηλ. ήσουν φιλοπερίεργος πιτσιρικάς) και δεν βιαζόσουν, ο Μούτζουρας ιδιαίτερα ο νυχτερινός, πέρα από τις ανωτέρω εγκύκλιες γνώσεις (εμείς κι ο κόσμος, φυσική, γεωγραφία, ιστορία κλπ) που σου προσέφερε, μπορούσε να αποδειχθεί και μια συναρπαστική εμπειρία, αφού έβγαζες γούστα (έκανες χάζι και γνώριζες αναγκαστικά διάφορες κουφές φυλές, παίζονταν κουβαρνταλίκια, τσιριμόνιες, τσαμπουκάδες, έρωτες, μπουζουκοκαταστάσεις και δε συμμαζεύεται μεταξύ αγνώστων, όσο διαρκούσε η διαδρομή – τουλάχιστον).

Δ.3
Κατά την εποχή της συνύπαρξης δυο ταχυτήτων (Μουτζούρης vs Intercity), ο πρώτος (λόγω τιμής) ήταν ένα αυθεντικά λαϊκό ελληνικό τραίνο και γι’ αυτό το προτιμούσαν άνθρωποι που δεν είχαν ή δεν ήθελαν να δώσουν έξτρα φράγκα για τις (αμφισβητούμενης ποιότητας) παροχές της ταχύτερης μετάβασης και την άνεσης που ευαγγελίζονταν το Intercity, αλλά και οι ρυθμοί ζωής ήταν ηπιότεροι.

Υπάρχουν τρεις τρόποι να εκτιμήσει κανείς τον Μουτζούρη: είτε ως πανάκριβη υπηρεσία για την «σχεδόν τσάμπα» τιμή του εισιτηρίου (βλ. σχόλια εδώ), είτε ως μια θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε έναντι «συμβολικής συνδρομής», είτε η (λιγότερο ρομαντική) συμψηφιστική εκδοχή των ΟΣΕτζήδων «για τόσα που ’δωσες μη ζητάς τα πολλά-πολλά».

Σε κάθε περίπτωση όμως, όποιος δεν κατορθώνει να συμφιλιώσει την αθλιότητα με τα μεγαλεία του Μουτζούρη, γνωρίζει την Ελλάδα μέχρι το κατώφλι του.

Τέλος και τω Θεώ Δόξα...

Σ.Σ. Αφιερωμένο στον συνταξιδιώτη Μπετατζή.
- Πάω Σαλονίκη το τριήμερο, έρχεσαι;
- Πήγαμε! Μόνο που εγώ μπορώ να φύγω Σάββατο πρωί, έχω πολλή δουλειά την Παρασκευή.
- Καλά, τότε εγώ θα ξεκινήσω Παρασκευή βράδυ, θα κάνω μια βόλτα στην παραλία Σάββατο πρωί και τα λέμε το μεσημέρι που θα φτάσεις, ναι;
- Δε μου λες, με τί θα πας;
- Με το απλό τραίνο, μου ’πανε στον Σταθμό ότι κάνει 5 ώρες από Αθήνα.
- Ποιος, ο Μουτζούρης; Καλά άσε, τότε κι εγώ θα πάρω το Intercity και θα σε περιμένω στο καφενείο...
Από:  HODJAS την: 13/05/10
 
 
Σχόλια [23]
(13/05/10)
HODJAS
Μια που μακρηγορήσαμε – που μακρηγορήσαμε κύριε Πρόεδρε, ας κάνουμε και μια ψιλο-μνεία στους σχετικούς με το θέμα, τον «Κωλοσούρτη» του Φαλήρου και το «Θηρίο» της Κηφισιάς (τώρα κάπου τα βρήκα εγώ αυτά τα δυο αλλά πού;):

1. Κωλοσούρτης

Πρόκειται για τον ατμοτροχιόδρομο (ατμήλατο τραμ) Αθηνών-Φαλήρου, ο οποίος λειτούργησε το 1887.
Ονομάσθηκε «Κωλοσούρτης», γιατί ήταν βραδυκίνητος στις ανηφόρες και έμοιαζε να σέρνεται στο έδαφος, λόγω του χαμηλού του ύψους. Ξεκινούσε μπροστά από την Ακαδημία, διέσχιζε τις οδούς Πανεπιστημίου, Αμαλίας και Θησέως και έφθανε στο Φάληρο.
Για χάρη του γράφτηκε το εξής χρονογράφημα:

«Η διασκέδασις αρχίζει όταν ο σαλιάρης αυτός, αυθαδώς αυτοαποκαλούμενος ατμήρης τροχιόδρομος, πράγματι δε κινητόν καβουρδιστήριον, θέση εν ενεργεία τα πτυσίματα, τους σπινθήρες και τα μύρια ως βροχή λεπτή και επί των οφθαλμών φερόμενα και εφορμώντα ανθρακομόρια, καθ' ων ουκ έστιν άμυνα, ουδέ σωτηρία. Αυτά μεταβάλλουσι τους λευκούς επιβάτας εις μαύρους της Γουϊνέας, τας δε λευκάς και ωχράς Ατθίδας εις μελαψάς Αθιγγανίδας. Όταν ο συρμός φθάση ποτέ συν θεώ -εάν φθάση- εις Φάληρον, τότε νομίζει τις ότι είναι το τραίνο των Ινδιών, όπερ μεταφέρει τους μαύρους δούλους διά την φόρτωσιν και αποστολήν της ορύζης, εν Βομβάη».

Καταργήθηκε το 1909 έπειτα από ατύχημα και με την έλευση των ηλεκτρικών τραμ (διέθετε η Αθήνα, ο Πειραιάς, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, η Καλαμάτα, ο Βόλος και το Καρλόβασι Σάμου παρακαλώ)...

2. Το Θηρίο

Το Θηρίο του Λαυρίου ή της Κηφισιάς (1885) συνέδεε την Αθήνα με την Κηφισιά και το Λαύριο (εξ ου και σήμερα Πλατεία Λαυρίου κοντά στην Ομόνοια εκεί που ήταν ο Σταθμός Αθηνών).

Λέγονταν έτσι, διότι ήταν κατάμαυρο απ’ την καπνίλα, έσκουζε στις ανηφόρες και περισσότερες σπίθες και μουτζούρα πέταγε, παρά δουλειά έκανε.
Χαρακτηριστικά, οι Αθηναίοι της εποχής έλεγαν οτι η Κηφισιά απείχε 3 ώρες με το Θηρίο και 1 με τα πόδια (σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που πήζει η Κηφισίας)...

Αυτά τα ολίγα.
(13/05/10)
betatzis
Ρε πούστη Χότζα κλαίω.

Έρμα μου νιάτα,
που τσαλακωθήκατε.
(13/05/10)
Vrastaman
♘♘♘!
(13/05/10)
MXΣ
Να προσθέσω ότι στην λαική μας παράδοση, μουτζούρηδες λέγονται και οι καλικάντζαροι ή άλλες παρόμοια πλάσματα και φυσικά πολλά έθιμα συνεχίζουν να υπάρχουν σε καρναβάλια, π.χ. στην Ξάνθη (πατρίδα!)...

Κύριε Xoτζα, πέφτω από τα σύγνεφα για την παράλειψη σας...
(13/05/10)
HODJAS
Άλογα, σύγνεφα, χέρια, μαχαίρια, τραίνα, καράβια, ποδήλατα-ποδήλατα...
(13/05/10)
MXΣ
(13/05/10)
jesus
αλτάνες...
(13/05/10)
HODJAS
Μη φίδια, άστα φίδια!
;-)
(13/05/10)
Mes
Καταρχήν έχω να πω ότι βλέποντας αυτό το τέλεια μορφοποιημένο κείμενο τίγκα στο λίνκι, έψαξα να δω ποιος καημένος μοντάρησε τη σεντονάρα. Είδα τον βράσταμαν και λέω «ε ναι». Και μετά διαπίστωσα ότι όχι ρε, ο ορισμός ήταν τέλειος εξαρχής, ο χόντζας έκανε την μορφοποίηση, ο χότζας έβαλε τα λινξ, χότζα ευχαριστώ που υπάρχεις.

(Ε ναι οκ, αναφέρομαι και στο περιεχόμενο, πρόκειται για την πιο ευκολοδιάβαστη και ενδιαφέρουσα σεντονάρα εδώ και πολύ καιρό. Ρισπέκτ.)
(13/05/10)
Mes
[Ωχ τώρα παίζει να ενταχθείς στους πορτεζέ (σικ) της κλίκας και να φας βαθμολογικό πέοντα αλλά μη μασάς οκ;]
(13/05/10)
HODJAS
Της Μες το κλέος κι ας φάμε πέος...
:-)
(13/05/10)
Mes
Χαλικού...
Καλά μωρέ Hoca μου, τι και πολύ γαμάτη ήταν η ανάλυσή σου επί τού ταπεινού παιδικού παιχνιδιού που κάποτε έπαιζα κι εγώ; Εμείς τότε κρατούσαμε ένα κάρβουνο και μ'αυτό τραβούσαμε μια γραμμή μαύρη στο πρόσωπο τού άλλου. Όμως το «μουτζούρης» ως λέξη για κάτι συγκεκριμένο που έχει σχέση με τα τραίνα αναφέρεται μονάχα στο θρυλικό οδοντωτό τραινάκι που ανέβαινε στο Πήλιο. Το αστικό τραίνο που έκανε τη διαδρομή Αθήνα-Φάληρο δε λεγόταν «μουτζούρης', λεγόταν »θηρίο«. Ήταν ο πρόγονος τού σημερινού »ηλεκτρικού« με δρομολόγιο Κηφισιά-Πειραιάς. Έκαιγε κάρβουνο κι αυτό, κι επειδή προχωρούσε ασθμαίνοντας το είπαν »θηρίο«.
Άντεχε πολλά δηλαδή.
(14/05/10)
HODJAS
Φχαριστώ μπόη. Όντως ο «Μουτζούρης» αρχικά σήμαινε το τραινάκι του Πηλίου και κατόπιν του ΣΠΑΠ (αλλά το λέω ο έρμος - για ξαναδιάβαστο), όσο για το «Θηρίο» δεν συγχέεται με τον «Κωλοσούρτη» βλ. αμέσως 1ο σχόλιό μου (εκτός κειμένου για να μην πήξει κι άλλο ο ορισμός).
(14/05/10)
Vrastaman
Βλέπω άφησες μούσι Δημητράκη.
(14/05/10)
jesus
λωρίδα άφησε.
(14/05/10)
το Λιοντάρι
Ναι καλέ μου Χότζα, το είδα, διάβασα καλά το θέμα σου αν και με δυσκολία επειδή με κλωτσιές και μπουνιές έβγαλα το Δημοτικό στα 18 μου. χεχεχε :-) Διάβασα και την αναφορά σου στον «κωλοσούρτη», όμως καλέ μου Χότζα εκείνα τα παλιά χρόνια «κωλοσούρτη» λέγαμε τον οδικό δρόμο που πήγαινε από τον Αχλαδόκαμπο έως την Τρίπολη κι ήταν ανηφορικός και φίσκα γεμάτος από κλειστές στροφές 90 μοιρών πάνω από φαράγγια και γκρεμούς με πλάτος μόλις 4 μέτρων ή και τριών μέτρων σε κάποια σημεία του. Άμα κι έπεφτες σε λίγες μέρες ξεφύτρωνε νέο εικονοστάσι στο σημείο που έπεσες. Για να σε φυλάει ο Θεός στον άλλο κόσμο που πήγαινες :-) . Το τραίνο ήταν πολύ πιο ασφαλές τότε αλλά άμα ήσουν φαντάρος στο 11ο Σύνταγμα νεοσύλλεκτων τής Τρίπολης κι επέστρεφες από 24ωρη ή 48ωρη άδεια δεν είχες χρόνο να χαλάσεις στο τραίνο και μίσθωνες μαζί με άλλους ένα ταξί τής πόλης αυτής για να είσαι τσακ στην πρωϊνή αναφορά στις 7 το πρωί. Κι όσοι ζούσαμε κι όσοι πεθαίναμε τότε εκεί πάνω στον φονιά «κωλοσούρτη» :-)
(14/05/10)
Vrastaman
Η μόνη παρηγοριά, Λέων, ήταν οι uber-σούβλακοι στους Μύλους :-)
(14/05/10)
ironick
μπράβο χότζα!
(16/05/10)
allivegp
Ένα είναι το σλάνγκ και ο Χότζας ο Προφήτης του (τρις).
(22/05/10)
aias.ath
Ἄριστα.
Ὅπως ξέρεις, ἐκτιμῶ πολὺ τὶς ἱστορικονοσταλγικὲς ἀναφορές.
(22/05/10)
johnblack
Ρε αγόρι, καλά και άγια όλα αυτά τα πραγματολογικά περί παιδικών χαρτοπαιγνίων και σιδηροδρόμων, σου διαφεύγει όμως κτγμ η σλανγκική ουσία της υπόθεσης.

Και εξηγούμαι.

Ο μουτζούρης είναι, ως σλανγκικός χαρακτηρισμός προσώπου, αυτό που λέμε

ο τελευταίος τροχός της αμάξης
ο πιο αδύναμος κρίκος
η τελευταία τρύπα της φλογέρας
κομπάρσος
στην άκρη της φωτογραφίας
κ.α.

Κλασική η έκφραση αυτός είναι ο μουτζούρης της παρέας, δλδ ο δευτερευούσης σημασίας, ο παραπληρωματικός, αυτός που απλά συμπληρώνει το καρέ χωρίς να παίζει καθοριστικό ρόλο.

Παράδειγμα απ' τη ζωή βγαλμένο:

Σε μια πολυκατοικία είδαν και απόειδαν οτι η μονοπρόσωπη διαχείριση δεν φτουράει και αποφάσιξαν να συστήσουν μια τετραμελή επιτροπή διαχείρισης, ώστε μέσω του επιμερισμού των διαφόρων καθηκόντων να υπάρξει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα κλπ. Ο εις εκ των τεσσάρων εντούτοις, γέρων ογδοηκοντούτις, έπαιζε διακοσμητικό ρόλο στο καρέ, εν επιγνώσει του. Τον έβαλαν απλά για να τον βάλουν χωρίς να του δοθούν ουσιαστικές αρμοδιότητες. Ε λοιπόν ο ίδιος ο γέρων μου είπε κατά λέξη: εγώ είμαι ο μουτζούρης της παρέας.

Φιλάκια και καλό τριήμερο!
(22/05/10)
johnblack
* ογδοηκοντούτης
 

Ορισμός: 11
Λήμμα: 11
(Πάτρα) Έκφραση ικανοποίησης με την παρούσα καταβολή αχρεώστητης προσπάθειας δίκην χάρης προς τρίτο -και οριοθετεί ότι, οποιαδήποτε υπέρβαση, αποτελεί υπερβολή.

Σχετικές φράσεις: «Και πολύ σου και καλό σου / μεγάλη η χάρη σου / και πολύ σου πάει» (βλ. ατάκα … σοκολατάκια και πολύ τους πάει… από «Πάρτυ του ’50» σε δίσκο «Μικροαστικά» Λ. Κηλαηδόνη).

Ιταλιστί: E via!
1. - Τι κάθεσαι και φτιάχνεις μουσακάδες και κεφτέδες ρε παιδάκι μου κι έχεις φάει όλο το πρωινό να σου βγαίνει η πίστη ανάποδα;
- Μα έχουμε τόσους μουσαφιραίους, να μην τους περιποιηθούμε;
- Βρε φτιάξε ’κει κάνα καναπεδάκι, που θα ταΐσουμε όλους τους λιμάρηδες που μου κουβάλησες! Βάλ' τους και τίποτα Κανάκη & μεράκι κι όξω απ’ την πόρτα!

2. - Ακόμα παλεύεις ρε έρμε με τα τιμολόγια;
- Τι να κάνω, αφού έχει αρρωστήσει ο Μίλτος και πρέπει να παραδώσω εγώ τη Δευτέρα στο μπος…
- Καλά και θα φας όλο το Σαββατοκύριακο μέσα;
- Μπααα! Λέω να κάνω κανα-δυό ακόμα κι έξω απ’ την πόρτα! Άμα είναι, συνεχίζει ο ίδιος όταν γυρίσει…
Από:  HODJAS την: 01/05/10
 
Σχόλια [8]
(01/05/10)
allivegp
Χμ... κάτι σαν «Μην το πεις ούτε του παπά/χότζα»;
(02/05/10)
jesus
κοίτα που μοντάρεται ο χότζας αβρόχοις ποσί πλέον...

σίγουρος ότι είναι πατρινό θείο; το θυμάμαι γενικότερα νομίζω.
(02/05/10)
HODJAS
Αλλίβε: Η εκφραση «μην το πείς ούτε του παπά» λέγεται και με αυτή την έννοια, αλλ' όχι το αντίστροφο (είναι ειδικώτερη) δηλ. «μη μιλάς και καθόλου» = χάρη σου κάνω.

Τζεζού: Δεν είμαι απολύτως σίγουρος, μπορεί να παίζει και στην έμορφη Επτάνησο. Πάντως οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα το έχω χρησιμοποιήσει, ακούγεται επιθετικό (δηλ. ακούγεται σα να λές «σου δείχνω την πόρτα» = σε διώχνω), ενώ η έννοια είναι απλώς οριοθετική βλ. «και τέλος» / «και δρόμο» / «και τέρμα» / «τέρμα τα δίφραγκα» / «ως εδώ και μη παρέκει» κλπ = δεν ασχολούμαι πλέον.
(02/05/10)
patsis
Επιτρέψατέ μου να κεράσω έναν ορισμό: ούτε στον παπά. Τι να προσφέρω να πιείτε μ’ αυτό, νεράκι, χυμό;
(02/05/10)
HODJAS
Βρωμούτ :-Ρ
(02/05/10)
patsis
... μαυροδάφνη ον δε ροκς;
(02/05/10)
HODJAS
Ε, όχι δα...
(Αποφεύγω τα ροσόλια).
Η Μαυροδάφνη είναι φάρμακο κατά της βαρυστομαχιάς - καούρας, δεν πίνεται όπου κι όπως λάχει. Ας πνιγούν οι εφήμεροι καρναβαλισταί...
(24/07/10)
poniroskylo
Και στη Θεσσαλονίκη λέγεται ακριβώς με το ίδιο νόημα.