Είναι το γνωστό ευαγές ίδρυμα, ενώ στην σλανγκ εκδοχή χρησιμοποιείται για να δηλώσει το ίδιο το άτομο που είναι τόσο τρελό, ώστε να χαρακτηρίζεται το ίδιο τρελοκομείο. Ακούγεται πολύ και στις φυλακές, από κρατούμενους για άλλους τρελάκηδες κρατούμενους.

Συνώνυμα : ψυχάκιας, του έστριψε, μουρλοκομείο, μουρλοκούκου, τρελός με τρία λάμδα, ξεφεύγα, για τα σίδερα, ζουρλός, ζουρλοπαντιέρα.

Τελευταίως, έχει αυξηθεί ο αριθμός των εν λόγω ατόμων, όπως διαπιστώνει οιασδήποτε περπατά στους δρόμους ή κυκλοφορεί με μέσα μαζικής μεταφοράς.

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα : Σχεδόν πάντα κρατάνε μία πλαστική σακούλα με αυτά που θεωρούν απαραίτητα και μιλάνε μόνοι τους ή σε κατά φαντασίαν συνομιλητή.

Παρουσιάζω δύο χαρακτηριστικές φιγούρες του αθηναϊκού άστεως:

  • Ο καρατέκα: Ψιλόλιγνη μορφή, που περπατάει πολύ γρήγορα φέροντας απαραίτητη πλαστική σακούλα Κάθε λίγο σταματάει και επιδίδεται σε άψογες φιγούρες τζουντοκαράτε μπροστά σε ανυποψίαστους περαστικούς, εξαπολύοντας κλοτσιές και γροθιές που περνούν ξυστά από τον ξαφνιασμένο διαβάτη, χωρίς να τον χτυπούν. Αν τον συναντήσετε, μην αντιδράσετε, τελειώνει το νούμερο και αποχωρεί. Μία γνωστή μου που αντέδρασε, έφαγε ξώφαλτση.
  • Η κυρία Κατερίνα: Συχνάζει στα Εξάρχεια, μια εντυπωσιακή και τιτάνια σε όγκο και δύναμη μορφή, της οποίας ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η σπηλαιώδης αγριοφωνάρα που ακούγεται από τουλάχιστον τέσσερα τετράγωνα μακριά, να καταφέρεται κατά δικαίων και αδίκων. Εκδηλώνει άφοβα ειδική αντιπάθεια στα κατοικοεδρεύοντα όργανα της τάξεως. Κορυφαία της ατάκα, τότε που ο Αβραμό είχε ξεσκιστεί να γεμίζει την πόλη με συντριβάνια : «Αβραμόπουλε, τα μουνιά της γιαγιάς σου, φέρε νερά στην πλατεία Εξαρχείων». Θεωρείται εύπορη γυναίκα, που οι συγγενείς της την πέταξαν στο δρόμο και της έφαγαν την περιουσία.

Η ύπαρξη τέτοιων ατόμων οφείλεται σε εκρηκτικό κοκτέιλ αδιαφορίας και κοινωνικής εγκατάλειψης, ανέχειας και οικονομικών προβλημάτων, αύξησης των λεγόμενων ψυχικών παθήσεων, αλλά και στην ιδιοτέλεια και παλιανθρωπιά των κουφάλων συγγενών. Πολλά εύπορα άτομα τα οποία κάποια στιγμή αντιμετώπισαν συνηθισμένα και αντιμετωπίσιμα ιατρικά κομπλαρίσματα κατέληξαν στον δρόμο λόγω δολοπλοκιών όσων συγγενών εποφθαλμιούν την περιουσία τους και την ξεκοκαλίζουν άνετα και με το νόμο, έχοντας φροντίσει να τον κηρύξουν ανίκανο.

Και ο δρόμος είναι η καλή περίπτωση, διαφορετικά υπάρχει το ίδρυμα ή χρησιμοποιούνται αμιγώς κωσταλεξικές μέθοδοι, (βλέπε ορολογία Χαλικούτη, σε σχόλιο στο λήμμα θείτσα).

Ο όχι ιατρικά απαραίτητος εγκλεισμός σε ίδρυμα θεωρείται εύκολη λύση για να ξεμπερδεύουμε γρήγορα, να κρύψουμε τη λέρα κάτω από το χαλί και να συνεχίσουμε την ζωή μας. Ο εγκλεισμός συχνά επιφέρει τον περαιτέρω στιγματισμό, ακόμα και εάν δεν υπάρχει κανένας λόγος, ακόμα και αν τα καταφέρει κάποτε να βγει.

Να σημειωθεί ότι σε ορισμένες θρησκείες θεωρούν τους τρελούς ιερά πρόσωπα (σαμάνοι, μάγοι της φυλής κλπ.) Αλλά και στην Ελλάδα παλαιότερα, μέσω της μορφής του τρελού του χωριού, υπήρχε αποδοχή της τρέλας ως αναγκαία ανθρώπινη συνθήκη, η οποία κάποια στιγμή απλώς ξεσπάει πάνω στον πιο άτυχο για λόγους κοινωνικών παθογενειών ή/και γονιδιακής προδιάθεσης. Ο τρελός του χωριού ζούσε ελεύθερος, και πάντοτε έβρισκε ένα πιάτο φαί, φαινόμενο που έχω καιρό να δω στην ελληνική επαρχία.

Ο Φουκώ περιγράφει στην «Ιστορία της Τρέλας» πως κάποια στιγμή, στην πεφωτισμένη Δύση, περάσαμε από την ιερότητα και τον σεβασμό προς την τρέλα και την καθημερινή συνομιλία μαζί της, στην τρέλα ως μίασμα που πρέπει να εγκλειστεί και να καταπολεμηθεί.

Αρχικά με βάρβαρες μεθόδους (βλ. στον Δράκουλα του Κόπολα, τον τιτανοτεράστιο Θωμά Περιμένη να ερμηνεύει τον τρελό υπηρέτη του Δράκουλα και να περνάει των παθών του στα χέρια του Διευθυντή του ιδρύματος που τον βασάνιζε), αργότερα με περισσότερο εκλεπτυσμένες, μοντέρνες ψυχιατρικές μεθόδους (βλ. τον μνημειώδη Τζακ Νίκολσον στην «Φωλιά του Κούκου» και τις άλλες μορφές γύρω από αυτόν και τις άλλες μορφές γύρω από αυτόν, όπως τον Ινδιάνο ηθοποιό Will Sampson, που στο τέλος και αυτός τα σπάει).

Παίζει και η αντιμετώπιση του θέματος να έγκειται στο γεγονός ότι ο μουρλός είναι εξ ορισμού αντιπαραγωγικό άτομο, συνεπώς άχρηστο. Δεν είναι τυχαίο ότι ως αποκατάσταση του ατόμου η κοινή γνώμη θεωρεί μόνον την δουλειάς που απαλλάσσει την οικογένεια από κάθε οικονομική υποχρέωση.

Ας σημειωθούν, εν κατακλείδι, η απεικόνιση του ψυχιάτρου στον ελληνικό κινηματογράφο ως μουρλότερου του ασθενούς (βλ.. Γιάννης Βογιατζής στο «Η Γυναίκα μου τρελάθηκε») και τραγούδια όπως «Για το καλό μου» του Μηλιώκα του και «Ας τον τρελό στην τρέλα του» του Άκη Πάνου.

- Ο Ξιφίας ήταν σκέτο τρελοκομείο, είχε γυρίσει όλα τα ψυχιατρεία των φυλακών, Κορυδαλός, Κέρκυρα, Λάρισα, έκανε συνεχώς τσαμπουκάδες στα χέρια του και πλακωνότανε με χάπια.
(Διασκευή από το «Καταζητείται» του Κώστα Σαμαρά)

Έχεις καλύτερο ορισμό; Πρόσθεσέ τον!

Δημοσιεύτηκε
Τελευταία επεξεργασία

#1
electron

δεν είμαι ο τρελλός, είμαι ο γιατρός!!!! αθάνατος βέγγος

#2
HODJAS

Ερμηνεία για διδακτορικό...

#3
GATZMAN

θεός! (β ορισμός, ε μήδι)

#4
Vrastaman

… με το συμπάθιο αδελφέ, αλλά σε λίγο οι mods θα κυκλοφορούμε με σακούλες και παραμιλώντας μετά από τέτοιες οθονιές...

#5
Khan

Ανεδείχθης ντιρινταχτότερος του ντιριντάχτα!
Άντε σου εύχομαι να βρεθείς και κάτω απ' την Μες!

#6
GATZMAN

Προβλέπεται αμφορεάρισμα εκεί πέρα

#7
johnblack

Ο ορισμός αδικείται κατάφωρα! Αν δεν είναι αυτό για 10, τότε τι είναι; Και μόνη η αναφορά στον περιβόητο καρατέκα - παλιά κυκλοφορούσε και ο κλώνος του Μαϊκελιάσον - αρκεί κττμγ...

Βράστα τον αδικείς τον άνθρωπο. Αυτή είναι η δουλειά των μοντς, νομίζω; Δεν τους υποχρεώνει κανείς... Λίγο προσοχή όμως κι ο φίλος μας σε κάτι γραμματικά-ορθογραφικά και όλα οκ.

#8
Galadriel

Ένα θα σου πω Vrastaman. Είσαι Θεός φίλε. Αυτό ακριβώς. Τίποτα άλλο.

#9
johnblack

Και δεν είναι καθόλου ντιριντάχτα ο ορισμός, καθαρός σαν το νεράκι της πηγής είναι, ιστορικές πληροφορίες προσφέρει...

#10
Επισκέπτης

Φχαριστώ σας όλους (και τους μοντς). Όντως ήθελε και θέλει σουλούπωμα. Μπορεί να γίνει και καλύτερο

#11
Galadriel

Να σαι καλά βρε μπετατζή με τα καλά σου λόγια. Μου άνοιξες την όρεξη με την σεντονάρα σου και τώρα θα γράψω και εγώ μία, σπέσιαλ αφιέρωση στον τζονμπλάκ και στους λοιπούς απαιτητικούς.

Τζον & all, χωρίς διάθεση αστεϊσμού, θα ήθελα να αναφέρω τα εξής:

Αλήθεια. Ένας ορισμός, ειδικά αν είναι πολύ μεγάλος, όταν είναι γραμμένος μονομπλόκ είναι πολύ κουραστικός για τον αναγνώστη, έως πάρα πολύ κουραστικός. Αυτό μπορεί να στερήσει και στον άλλον τα αστέρια του μεταξύ άλλων, για έναν ορισμό που κατά τα άλλα μπορεί να φυσάει.

Ο βράστα στο συγκεκριμένο για παράδειγμα έχει κάνει ένα καλλιτέχνημα. Πήρε ένα μονομπλόκ σεντόνι και το στόλισε, γιατί το κάνει με μεράκι αυτό που κάνει, εξ ου και τα σπέκια - εγώ μπορώ να δω και την αρχική του μορφή, εγώ ήμουν που ξεκίνησα να χωρίσω παραγράφους και τα παράτησα γιατί προέκυψε δουλειά λάιβ.

Γκρινίτσες που ακούτε κάποιοι κατά διαστήματα δεν είναι βαρυγκόμιες. Όπως το είπες, δεν υποχρεώνει κανείς κανέναν και τώρα πλέον είμαστε και καμπόσοι σο, βαριέμαι να πιάσω το σεντόνι το πιάνει ο αποδίπλας.

Βλέπεις όμως κάποιον να κάνει τόσο κόπο να ανεβάσει ένα σοβαρό πράγμα, να έχει ψάξει στο νετ, να έχει ψάξει σε βιβλιογραφίες, να έχει κάτσει βρε αδερφέ να έχει γράψει την σεντονάρα του και μόνο αυτό θέλει πολύ χρόνο, πράμα που θα πει ότι, νοιάζεται για τον ορισμό του και για το σάιτ που τον φιλοξενεί - τί είναι δηλαδή να κάνει πέντε λεπτά περισσότερο να διορθώσει και κανα ορθογραφικό;

Πάρε τον χότζα που τον πείραζα συνέχεια παλαιότερα, ο άνθρωπος μπήκε εδώ γράφοντας σεντόνια σε κεφαλαία ατόνιστα και τώρα γράφει σαν λογοτέχνης και κοπανάει και λινξ (που στην τελική το συγκεκριμένο το κάνει μόνο και μόνο για να βοηθήσει, γιατί τα αστέρια του δεν ανεβαίνουν λόγω λινξ).

Η πλάκα είναι ότι οι περισσότερες επαναστατικές αντι-γκρίνιες, καλή ώρα σαν αυτή την δική σου τζονμπλάκ, προέρχονται από κάτι σλάνγκους που ανεβάζουν συνήθως μοντ-ιδανικούς ορισμούς, όπου η παρέμβαση θα ήταν ιεροσυλία - και γράφω αυτά έχοντας στον νου μου παραδείγματα σαν τον πάτση ή εσένα...

Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει τίποτα, όλοι για την καύλα μας χαλάμε τον χρόνο μας και για να γουστάρουμε. Δεν είμαι υποχρεωμένη να διορθώνω, δεν είσαι υποχρεωμένος να γράφεις σωστά. Αλλά δηλαδή είναι να περιορίσουμε τις σχέσεις μας σε όσα είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε;

Έξω από δω, κάτι τέτοιες συνήθειες οδηγούν σε μίζερες και μουντές μέρες, όπου ο καθένας κοιτάει γύρω του με καχυποψία, μήπως ο διπλανός του απλώσει το χέρι του λίγο περισσότερο προς το μέρος του από ό,τι επιτρέπεται. Δεν πέφτουν χαστούκια βέβαια αφού τηρούνται οι κανόνες κατά γράμμα, αλλά κανείς δεν μπορεί να πιάσει και το χέρι του διπλανού του και κανείς δεν μπορεί να χαρεί τις στιγμές που περνάει με τον δίπλα του.

Εδώ από την άλλη, ο βράσταμαν (στο συγκεκριμένο ή άλλοι μοντς σε άλλα) παίρνει το χέρι του μπετατζή και του μαθαίνει πώς να ανακατεύει τα χρώματα. Υπάρχουν επιλογές για κάποιον: να το δεχτεί και να κάνει το βηματάκι του προς την φάση Πικάσο, να γυρίσει ξυνίζοντας τα μούτρα του και να του πει «τελέρε φίλε, σε ρώτησα; σου ζήτησα παρέμβαση;», ή να του πει κάτι σαν «καλά ρε, τί κάνεις όλη μέρα, εδώ, κάτσε και ανακάτευε τα χρώματά μου γιατί βιάζομαι» (ένα τέτοιο έχω ανοίξει με τα χεράκια μου στο «mods» «να σας πω, σας έχω στείλει την αναφορά από το πρωί και σεις με γράφετε σταρχίδια σας» - καλό ε;).

Εν κατακλείδι, οι προθέσεις είναι καλές, η δουλειά που πέφτει πολλή προς όφελος και των διορθωθέντων, σο, λίγη γκρινίτσα που και πού συγχωράτε την πια, χαμογελάστε καλέ, τι σας ζητάνε;

#12
Vrastaman

Για να καταλάβω καλά JB με μέμφεσαι επειδή δεν χαμογελάω όταν κάνω την δουλειά μου; :Ρ

Παρεμπίπταμπλυ, και για να μην παρεξηγούμαι, τόσο το λήμμα όσο και το καλό attitude του Μπετατζή τα σπάνε :-)

@ Mes: χχχ

#13
johnblack

Δεν ξερω αν παρερμήνευσα το σχόλιο του βράστα. Εκρινα οτι αναφερόταν απλά και μόνο στο μεγεθος του σεντονιού, δεν ανεφερε τπτ για λαθη κλπ. Κι επειδη δεν γουσταρεις και τα σεντονια γενικως....

#14
Khan

Σόρι, για να καταλαβαίνουμε το μέγεθος της σλανγκοπάθειας, ο Βράστα υποτίθεται ότι έχει εργασία που τον κατατάσσει στην ευρεία κατηγορία πρόεδρος, και περνάει την ώρα του κάνοντας χαμαλίκι στο σλανγκρρρ! Απλά απίστευτο!

#15
electron

ετςςςς, γιατί πολλά Κώστα μου κι Αντρέα μου άκουγα μέχρι τώρα.

#16
Galadriel

Πάντως αναφορικά με τον ορισμό τώρα: επανειλημμένα έχω χαρακτηριστεί «τρελοκομείο», δεν με λένε Κατερίνα και δεν μένω στα Εξάρχεια. Έχοντας αυτό υπόψη μάλλον ο ορισμός θέλει συμπλήρωμα.

Τρελοκομείο λέμε κάποιον που, ενώ δεν είναι και για να τον μαζέψουν οι κύριοι με τις άσπρες μπλούζες για να τον πάνε στον όμορφο κήπο (ή μπορεί και να είναι αλλά τον λέμε πριν φτάσει καν σε αυτή την φάση), μπορεί να κάνει ή να λέει τραβηγμένα πράγματα σε σχέση με τα μέσα αποδεκτά, κυρίως για χάρη αστεϊσμού. Νομίζω, δεν είμαι σίγουρη, καλύτερα να γράψουν αυτοί που μου το είπαν.

#17
Vrastaman

@ Johnny: Ακολουθώ την αρχή της οικονομίας (principle of parsimony) στον λόγο: θεωρώ ότι η απλούστερη εξήγηση είναι συνήθως η καλύτερη. Και μάλιστα την πιο ακραία της μορφή, το λεγόμενο elevator pitch: εάν μια θέση δεν μπορεί να διατυπωθεί με σαφήνεια στον μέσο χρόνο παραμονής κάποιου σε ασανσέρ, τότε μάλλον πρόκειται για παπαρολογία :-) Άτομα που αυτόερεθίζονται στην σκέψη ότι είναι ακατάληπτοι και pleins de contradictions (πχ Bέλτσος, Γιανναράς, κ.α.) έχουν, κττμγ, όλα τα χαρακτηριστικά των Monty Python εκτός από το χιούμορ!

@ Χαν: Ένα απλό στέλεχος είμαι...

#18
electron

σε μία εκπομπή του ο Βέλτσος (σχετικά με το μαγείρεμα) γυρνάει προς ένα σεφ, και με στόμφο τον ρωτάει : είστε υπέρ του λεμονιού; Ο σεφ δίνει μια απλή απάντηση, και μετά ακολουθεί ένας πολύωρος (για tv) μονόλογος του ποιητή για την ιστορία του λεμονιού ;!;!;!;!; στην haute και basseclasse cuisine. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του παπαρολογισμού.

#19
iron

να προσθέσω και την ανορεξική κυρία Ειρήνη η οποία κυκλοφορεί με σούπερ μίνι φουστάκια που ανεβαίνουν πάνω από το βρακί, πλεχτό σκουφάκι στο ξυρισμένο της κεφάλι και μια σακούλα απαραιτήτως στο χέρι, η οποία έχει κόλλημα με τους μπάτσους και πάει από κλούβα σε κλούβα, από τμήμα σε τμήμα, από φυλάκιο σε φυλάκιο, τους μιλάει, τους τραγουδάει, τους χορεύει.

συμφωνώ και με Μες, ότι η λέξη «τρελοκομείο» χρησιμοποιείται και για μη τρελούς, αλλά απλώς ζωηρούς και γελαδερούς ανθρώπους με παρτσακλή και χαριτωμένη συμπεριφορά, συνώνυμο των «περίπτωση», «περιβόλι» κττ.

#20
Vrastaman

Να προσθέσω και την Φτερού, που μάλλον κατατάσσεται στην ορισμό των Mes / Iron!

#21
Galadriel

Παρτσακλή, παρτσακλή φτου, δεν κρατούσες τα υπόλοιπα...

#22
Vrastaman

Παρτσακλό δεν είσαι, Μες!

Το έχω ακούσει και ως «η τσίρκω» :-)

#23
Galadriel

Και σε όργιο με την ίδια έννοια :-P

#24
HODJAS

@ironick: Ρε συ αυτή που λές, δεν είναι ένας γερο-τραβέλας ονόματι «Μπάρμπι»;;;;;

#25
johnblack

@ όλοι. Οι γραφικοί της Αθήνας κατά κύριο λόγο (αλλά και των άλλων μεγάλων πόλεων) είναι ένα από τα αξιοθέατά της. Λόγω του ότι είναι μια κατηγορία μόνοι τους, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και φρικιά (της κατηγορίας 3.) Προτείνω λοιπόν, όσο κανιβαλιστικό κι αν ακούγεται, να συλλέξουμε πλεροφορίες δι'αυτούς, ει δυνατόν να εξασφαλίσουμε και φωτο τους, τις οποίες θα διοχετεύουμε ευκαιριών δοθεισών, στο - βασικά λαογραφικού χαρακτήρα - σάιτ μας.

@ βραστα. Η διαφωνία μας μάλλον είναι χασματική και αγεφύρωτη. Για μένα η ακαταληψία και ο ρητορικός, λαβυρινθώδης λόγος συνιστούν προκλήσεις γοητευτικές... Αυτό βέβαια γενικά, διότι εν προκειμένω για τη διόρθωση του σεντονιού δν έχω κάτι άλλο να προσθέσω.

ΥΓ. Ο Γιανναράς δεν είναι καθόλου ακατάληπτος, το παίζει τέτοιος. Από τα λίγα που έχω διαβάσει, μου φαίνεται μάλλον ρηχός. Είναι δε κλαψομούνης στο έπακρο (finis graeciae κλπ), το οποίο τον καθιστά και στο έπακρο ανιαρό.

#26
Vrastaman

Johnny, την αρχή της οικονομίας την τηρώ απόλυτα στα επαγγελματικά μου - είναι η φύση της δουλειάς - και μοιραίως παρεισφρέει εκτός γραφείου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αφουγκράζομαι (συνήθως) ή και γοητεύομαι (σπανιότερα) με καλογραμμένους εξωσχολικούς βελτσισμούς :Ρ

Όσον αφορά τον Γιανναρά, τηρούσα μια κάποια επιφύλαξη ότι οι κλαψομούνικες και βαρύγδουπες πλην κενές περιεχομένου παπαρολογίες του μπορεί και να υποκρύπτουν κάποια ψήγματα αυτοσαρκασμού. Δυστυχώς έμαθα από [τον μπατζανάκη της συννυφάδας του περιπτερά από τον οποίον ψώνιζε ένας ιερέας που έψαλε στο ίδιο μοναστήρι από το οποία κάποιος νεοζηλανδός νάνος (θεοσχωρέστον!) προμήθευε με καρβουνάκια το παραχριστιανικό σωματείο ΦΩΣ το 1968] ότι ο Γιανναράς δεν διακρίνεται για το χιούμορ του και παίρνει τον εαυτόν του απόλυτα στα σοβαρά. Τίποτα δεν τον εξιλεώνει λοιπόν...

#27
electron

κατά το καφενείο επίσης, όπου το αντικείμενο χαρακτηρίζεται με το όνομα ευαγούς ιδρύματος

#28
patsis

Έχοντας διαβάσει μόνο τα δύο τελευταία σχόλια, έχω να πω ότι ανοίγεις Vrastaman μεγάλη, ενδιαφέρουσα και για μένα άλυτη ως τώρα κουβέντα: πόσο και πώς συνυπολογίζουμε την ζωή του συγγραφέα (λογοτέχνη ή μη) και του καλλιτέχνη όταν ασχολούμαστε με το έργο του; Οκ, οκ, μη βαράτε, ξέρω πως δεν είναι ο χώρος εδώ για τέτοια. Τεσπά.

#29
patsis

σ.σ.: Εννοούσα τα σχόλια johnblack και Vrastaman.

#30
BuBis

Πάτσι μου, άλλη μια ερώτηση θα ήταν πόσο ανήκει πιά στον συγγραφέα (λογοτέχνη) ή τον καλλιτέχνη το έργο του όταν εκδίδεται ή τίθεται σε δημόσια θέα... Πόσο του ανήκουν τα συναισθήματα, οι εφιάλτες, ανατροπές και αποφάσεις ακόμη, ένα σύμπαν ολάκερο που κινεί μιά του γραφή ή πινελιά...

Α, και να μην το ξεχάσω, μπουγατσοκλάστες και λεμονιτομάχοι, Thessaloniki rulez! (από καφέ ιντερνέτι κάπου δυτικά μιάς Πόλης χτισμένη στις αναμνήσεις άλλων Πόλεων...)

#31
iron

@τζόνι: αυτό το είχα στο μυαλό μου από μικρή γιατί πάντα με γοήτευαν όλες αυτές οι φυσιογνωμίες. Δεν είναι κανιβαλικό, πρόκειται περί καταγραφής και μπορεί να γίνει με σοβαρό τρόπο και εκτός χαβαλέ. Τότε είχα κατά νου να συμπεριλάβω όλους τους ανθρώπους του δρόμου που κάτι λένε, φωνάζουν ή τραγουδάνε: τρελούς, καστανάδες, λαχειοπώλες, παλαιοπώλες, εφημεριδοπώλες κλπ. Αυτό δεν θα ήταν κάτι πρωτότυπο, βέβαια, απλώς πολύ ενδιαφέρον. Αν είμαι σωστή, ο Orlando Gibbons στο έργο του Cries of London έχει ενσωματώσει (πιθανόν για χιουμοριστικούς λόγους όπως ήταν της μοδός την εποχή εκείνη) τέτοιες φωνές του δρόμου. Ένα σύντομο δείγμα μπορείτε να ακούσετε στο http://www.amazon.co.uk/Gibbons-Fantasias-Nomines-Cries-London/dp/B000005GGV/ref=sr_1_4?ie=UTF8&s=music&qid=1252516146&sr=1-4 (αρ. 17 και 18).

Προ 2-3 ετών βρέθηκα μπροστά στην καταγραφή που έχει κάνει μια κυρία από την Κ/πολη, η οποία όχι μόνο έχει καταγράψει όλους τους ντελάληδες (τους τρελούς κλπ τους άφησε απ' έξω, άλλος ήταν ο στόχος της), αλλά έχει κάνει επίσης μια προσπάθεια να μεταγράψει την όποια μελωδία που είχαν τα λόγια τους. Με νότες και με σημεία που ούτε ο Ξενάκης δεν θα είχε φανταστεί. Ταπεινή δουλειά που μάλλον δεν θα δει ποτέ το φως της δημοσιότητας (εγώ το είδα σε μπλοκάκι, γραμμένο στο χέρι, με κολλημένες τις φωτο των τύπων αυτών πάνω στο χαρτί, σαν σχολική εργασία).

Θεναπώ ότι η ιδέα έχει μεγάλο ενδιαφέρον αλλά πρέπει να γίνει σοβαρά και σωστά και με πληρότητα, όχι σαν ξεπέτα κωλοκάναλου ή δημοσιοκάφρου του Τύπου. Και μάλλον δεν έχει θέση εδώ γιατί θα γελοιοποιηθεί. Μπορούμε όμως να κάνουμε άλλα πράγματα, αν όντως μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Όσοι γουστάρουν και πιστεύουν ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε μια ωραία δουλειά, ας το πούνε και βλέπουμε.

#32
johnblack

Ιρον έχεις δίκιο στα περί γελοιοποίησης, αλλά επειδή δεν άντεξα στον πειρασμό, έκανα την αρχή και ανέβασα μια φωτο ενός από τους γραφικούς της Αθήνας. Πολλές λεπτομέρειες δεν ξέρω, εκτός από το οτι ανακατεύεται με τα παιδαρέλια τους ήμο. Αν οι ιθύνοντες κρίνουν πως δεν έχει θέση ας το κατεβάσουν, παντως καλο θα ήταν να το συζητήσουμε πρώτα. Είναι και χαμηλή η ανάλυση, ίσα να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται.

@ βράστα. Τι περιμένεις ρε φίλε από έναν άνθρωπο που ζούσε σε παραθρησκευτικό κοινόβιο ως τα 25, παρέα με θεούσους γέρους προτεστάντες, το μόνο νιμού που είχε δει ήταν της μάνας του και δεν τον άφηναν να φοράει κασκόλ γιατί και καλά προκαλούσε; Και που έχει το θράσος να λέει πως τα σιχαινόταν όλα αυτά αλλά τα υπέμενε για τη χάρη του Θεού. Βρε ουστ. Θα ήταν όμως καλό και ο γνωστός σλάνγκος, που όλοι ξέρουμε ποιος είναι, να μας πει κάτι παραπάνω επ' αυτού.

#33
Khan

Μεγάλη κουβέντα για τον Γιανναρά Τζόνι και δεν θέλω να βαρύνω το σάιτ παραπάνω.

Ωστόσο, μια παπαρολογία επί της παπαρολογίας θα την γράψω. Ο Sartre είχε μεγάλη βεντέτα με τον Claude Levi-Strauss (ο οποίος ακόμα ζει υπεραιωνόβιος!), γιατί ο δεύτερος έλεγε ότι τα φιλοσοφικά γραπτά του πρώτου είχαν απαράδεκτες σε μέγεθος και σύνταξη προτάσεις, εν ολίγοις επιτηδευμένες παπαρολογίες. Ο Σαρτρ απάντησε με περισσό θράσος ότι για να συντονιστεί κάποιος με τον ζώντα διαλεκτικό λόγο δεν μπορεί παρά να έχει στο γράψιμό του κάποιες συνήθειες, όπως λ.χ. προτάσεις των 10 γραμμών η καθεμία και με φράσεις να κάνουν η μία ρεσάλτο στην άλλη, υπερκουλτουρέ εκφράσεις με ενωτικά στο στυλ το είναι-προς-διά-λυση-ως-εν-δεχομενική-απώλεια κτλ, ενώ για τον Σαρτρ η γραφή του Λεβί Στρως αποτυπώνει τον νεκρό ανιστορικό αναλυτικό λόγο. Από την άλλη, πολλοί μετα(σο)δομιστές παπαρολογούν επίτηδες (αν έλεγα «συνειδητά» θα πέφτανε να με πλακώσουν) γιατί θέλουν να γκρεμίσουν την ψευδαίσθηση ότι η γλώσσα αναπαριστά την πραγματικότητα. Λ.χ. το ανέκδοτο λέει ότι ο Ντεριντά έκοβε όποιον φοιτητή ισχυριζόταν ότι τον «κατάλαβε». Το φαινόμενο της επί τούτου παπαρολογίας για να απαξιωθεί η γλώσσα δεν είναι, ωστόσο, καινούργιο. Το έκανε με πολύ πετυχημένο τρόπο ο σοφιστής Γοργίας, λ.χ. στο «Ελένης Εγκώμιον».

Από την παράλλη, δεν πιστεύω καθόλου ούτε στο ξυράφι του Όκαμ ούτε στο «ασανσέρ που συναντιόμαστε». Τα θεωρώ απριορισμούς και εγγλέζικη τσιγκουνιά. Αν λ.χ. κάτι εξηγείται είτε από τρία αίτια είτε από δεκατρία, δεν βλέπω κανένα λόγο να προτιμήσω ως πιο αληθινή την εξήγηση με τα τρία.

#34
Khan

Υ.Γ. Πάντως σχετικά με την σλανγκ εκδοχή του Γιανναρά, έτυχε να διαβάσω κάποια κείμενα από φεμινίζον συνέδριο στην Αγγλία, και ένα από αυτά κατηγορούσε τον Γιανναρά ότι με την πληθωρική του γραφίδα παγίωσε τον όρο θεούσα στη νεοελληνική κοινωνία. Ο όρος, που στα καθ' ημάς έχει οριστεί απαράμιλλα απ' την Ιρονίκ, υπήρχε βεβαίως πριν τον Γιανναρά, αλλά ο Γιανναράς τον καθιέρωσε ιδεολογικά στο «Καταφύγιο Ιδεών» (που είπες πως διαβάζεις τώρα) ως την ανέραστη ευσεβίστρια παλαιάς κοπής σε αντίθεση με το νεορθόδοξο ερωτικό ον, που ο ίδιος διεκδικούσε. Στο τελείως ποστίλα φεμινίζον συνέδριο προτεινόταν μια επαν-ανάγνωση της «θεούσας» ως μίας δυναμικής γυναίκας που διεκδικούσε μαχητικά το να μείνει ανύπαντρη αμφισβητώντας τις πατριαρχικές δομές της Ελλάδας του '50, και την οποία καταδίκασε στην ταμπελοποίηση της «ανέραστης» ο γιανναρικός «εξουσιαστικός λόγος». Γενικά, η «θεούσα» αναμένει την μεταμοντερνιάρικη επανεξέτασή της.

#35
iron

αυτό μας έλειπε...

#36
Vrastaman

Τι τραβάμε και μεις οι αθεϊστές με όλα αυτά...

#37
johnblack

Khan 1. Ναι, οι σοφιστές ήταν οι πρώτοι «μεταμοντέρνοι», το Γοργία κάπου τον είχα αναφέρει κι εγώ. Η γλώσσα είναι αυτό που διαρκώς υπόσχεται και διαρκώς αθετεί αυτό που υπόσχεται. Η μεταδομιστικη γραφή δεν απαξιωνει τη γλώσσα, απαξιωνει την αναφορικότητα, την επικοινωνία, τον ιδεοκρατούμενο, εννοιολογικό και εμπράγματο λόγο που επιβάλλει η εξουσία ως αναγκαία προϋπόθεση συνδιαλλαγής μαζί της. Η γραφή αυτή θεωρεί δεδομένο πως έχει προηγηθεί μια αχανής παράδοση λόγου και πως ο αναγνώστης είναι διανοητικά σεσοφισμένος. Στην απροθυμία της να είναι ανιαρή ή προφανής, ευνοεί τη συμπυκνωμένη δήλωση και τη συντομογράφηση που καλύπτει εκτεταμένο χώρο. Ένας φορμαλισμός που μπορεί να κατανοηθεί και ως λυτρωτική παράκαμψη κάθε προφάνειας, μια μεγαλειώδης χειρονομία καλού γούστου. Τι άλλο μπορούμε να προσθέσουμε ή να αποκαταστήσουμε, σε μια εποχή όπου το «μήνυμα» έχει γίνει κιόλας κατανοητό, ή είναι προ πολλού παρωχημένο. Ας το αγνοήσουε...

Khan 2. Πολύ σωστά. To ξυράφι, όπως και άλλα παρόμοια «εργαλεία», π.χ. το νιτσεϊκό σφυρί, έχει τη θέση του σε μια φιλοσοφική εργαλειοθήκη, απ' την οποία παίρνουμε κάθε φορά ο,τι μας χρειάζεται στη συγκεκριμένη περίσταση.

Khan 3. Οι φεμινίστριες του λεγόμενου «τρίτου κύματος» γίνονται ενίοτε ντερινταχτότερες του ντεριντάχ, γενικά η γυναικεία μεταδομιστική γραφή τολμώ να πω είναι δυσκολότερη απ' την ανδρική, π.χ. Τζόαν Σκοτ κ.α. από τις Σιωπηρές Ιστορίες... Όσο για Γιανναρά, τελείωσα το Καταφύγιο και τσουρουφλίζομαι με Φίνις Γκρέκιε...

#38
HODJAS

Δεν είμαι σίγουρος, αν το εγκλέζικο δόγμα γραφής «πάνω απο τρεις σειρές περίοδος είναι αμετροέπεια», οφείλεται σε τσιγκουνιά ή σε πρακτική ανάγκη ευσύνοπτης και εύληπτης επικοινωνίας.
Άλλωστε, «λακωνικός» στην αγγλική σημαίνει αυτός που δεν έχει ή δεν θέλει να πεί τίποτα συγκεκριμένο.
Πάντως, ο νομικός μακροπερίοδος λόγος, θυσιάζει πρακτικιστικά το στύλ, χάριν (δήθεν) μεγίστης ακριβείας.
Όλοι μας γνωρίζουμε πόσο παρερμηνεύονται τα νομικά κείμενα (π.χ. νόμοι, υπουργικές αποφάσεις, εγκύκλιοι, συμβόλαια), ιδίως όταν παίζει μπερντέ στη μέση...