Εις αυτά όλα προσθέσατε και ωρισμένα άλλα αντικείμενα απηγορευμένα υπό
του κανονισμού, τα οποία είτε κατώρθωσε να κατασκευάση ο κατάδικος εκ
του μηδενός, με απίστευτον δεξιοτεχνίαν και εφευρετικότητα, είτε
κατώρθωσε να τα “περάση” μέσα εις την “ψειρού” με δόλους που θα
εζήλευε και αυτός ο πολυμήχανος Οδυσσεύς (μερικούς των οποίων θα τύχη
να αναφέρω αλλού), προσθέσατε λέγω κανένα “Θανάση, κανένα “γοργόν”,
κανένα “τραβηχτό”, προσθέσατε τον απαραίτητο “πιτσάκο”, κανένα τυχόν
μικροσκοπικό “μπαγλαμαδάκι”, αντικείμενα τέλος των οποίων η κατοχή
είναι ένας διαρκής κίνδυνος, σωστή σπάθη του Δαμοκλέους επί της
κεφαλής του καταδίκου, των οποίων η απόκρυψις απαιτεί προσοχήν,
διορατικότητα, ακατάπαυστον επαγρύπνησιν, και θα έχετε πάνω κάτω μίαν
εικόνα του όλου νοικοκυριού, αν δεν έχετε ξεχάσει εν τω μεταξύ και τα
λίγα άθλια “τσαμασίρια” (Πέτρος Πικρός).