#1
vanias

στο κολομπαράς, κωλομπαράς

Σωστός ο protnet. Συνήθως συμπληρώνεται με τις λέξεις "από τους παλιούς".

-Κωλομπαράς, χάρηκα.

-Συνάδελφος;

-Από τους παλιούς, με την καρφίτσα στο πέτο.

#2
vanias

στο θα δεις παπά κώλο

Τω όντι Ντον, αυτός κι αν είχε δει παπά κώλο. Μπάρμπας συγχωρεμένος μου είπε την εξής ιστορία:
* Όταν ήμουν μικρός, (ήτοι έφηβος κάπου ανάμεσα στο 1945-50) τα τσουρέκια κι οι σοκολάτες ήταν όνειρο απατηλό. Μια μέρα πήγα στην πλατεία του χωριού που μαζεύονταν και τα άλλα παιδιά για μπάλα κι άλλος κράταγε παστέλι, άλλος γλειφιτζούρι κι άλλος γκοφρέτα. Εγώ παρακάλαγα να μου δώσουν μόνο για να δοκιμάσω, που δεν ήξερα κανένα από τα γλυκίσματα. Τότε μου είπε ένας "Με την πούτσα τη δική μας θα φας γλυκό;" Μετά έμαθα ότι είχε έρθει ένας γιατρός στο χωριό που μοίραζε εικοσάρικα για να τον πηδάνε οι πιτσιρικάδες.(...) Εμείς είχαμε στην οικογένεια άλογο και έκανα αγώγι ως την πόλη. Ήρθε καιρός κι ο γιατρός μου ζήτησε να τον πάω με το άλογο. Όταν φτάσαμε, με ρώτησε αν είχα δει ποτέ σινεμά. Τι σινεμά.. τίποτα δεν είχα δει από κοντά. Όλα από μακριά. Όμως ήμουν πονηρεμένος (και αποφασισμένος) κι όταν μου είπε να πάμε, είπα αμέσως "πάμε!". Σε μια σκηνή που ο πρωταγωνιστής φιλούσε περιπαθώς την ερωμένη του, ο γιατρός μου έπιασε το μπούτι και μου ψιθύρισε "σ' αρέσει αυτό που της κάνει;". Του είπα " έτσι όπως είμαι τώρα γιατρέ και σένα
σε κανονίζω". Κι από τότε, να τα τσουρέκια, να τα γλειφιτζούρια*

Υγ. Ο Μπάρμπας δεν ήταν, ούτε εξελίχθηκε σε γκαίη. Τουναντίον μέχρι τα γηρατειά του κυνηγούσε το αιδοίον λυσσιασμένα.

#3
vanias

στο θα δεις παπά κώλο

Ενδεχομένως - λέω γω τώρα- η δυσκολία να ιδείς τα πισινά τους να μην έγκειται στην εγκράτεια των καλογήρων που λέει ο Χότζας. Ίσως, πάλι λέω γω τώρα, να αφορά στις περιπτώσεις που πέφτεις στην ανάγκη τινός κι αναγκάζεσαι να ιδείς (κι ύστερα να κάνεις κιόλα) πράματα πολύ μακριά από τις αρχές σου προκειμένου να επιτευχθεί κάποιος σκοπός. Το σοκαριστικόν θέαμα των παπαδίσιων γλουτών μπορεί να ομοιάζει με εκείνο το απότομο συναίσθημα, το πλήρες ενοχών που συνοδεύει το πέρας ανομολογήτων πράξεων .. αφήνω τις τελίτσες μπας και συνεισφέρει κανείς σας σχετικά σχόλια.

#4
vanias

στο μουνίκακας

Ο ρομαντικός, ο αφηρημένος από έρωτα, ο χοριμπλ, ο Τζερκ, ο πουσικάκα,ο αιδοιόκοπρος, βάλε κι Επανωμή , δώσε και Θυμιανά κι όλα αυτά μαζί, ανάθεμα κι αν πιάνουν μία μπροστά στον κακαμούνια.Να ρωτήσεις τον Ψαρούδη που το λέγε συνέχεια ( κι ακόμα το λέει).

#5
vanias

στο μπασκίνας

Αν και η κυρίαρχη στα λεξικά έννοια του τουρκικού baskın είναι "η αιφνίδια επίθεση", οι επικρατούσες στην καθομιλουμένη είναι "ο κυρίαρχος", "ο υπερέχων", "ο δυνάστης". Στο κάτω-κάτω, δεν κάνουν μόνο ντου οι μπασκίνες, ούτε χαρακτηρίζονται από την διακριτικότητά τους (ή τέλος πάντων από την άρτια εκπαίδευσή τους, εκείνη που τους επιτρέπει να κάνουν αιφνίδιες επιθέσεις που λέει και το πονηρόσκυλο). Κατά τα άλλα γιασάν του μάγκα που έθεσε την τούρκικη καταγωγή επί τάπητος.

#6
vanias

στο καζαντζίδης

όπου "σωστός Έλλην", λέγε με "Καζαντζίδη"..

#7
vanias

στο καζαντζίδης

(...)- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! - Φταίει ο Θεός που μας μισεί! - Φταίει το κεφάλι το κακό μας! - Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!(...) Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

[Βάρναλης- "οι μοιραίοι", 1922 από "Το Φως που καίει"]

[μελοποιηθέν μεν υπό του Μίκυ και τραγουδηθέν από Πιθικωτσί, χωρίς όμως τους επίμαχους στίχοι.]

Διδάσκεται στο μάθημα των Νεοελληνικών κειμένων της Β' Λυκείου κι όπως λέει το λυσάρι, "Το ποίημα περιγράφει την αθλιότητα της ζωής των μοιραίων, δηλαδή των ανθρώπων εκείνων που έχουν αποδεχτεί την άσχημη μοίρα τους και δεν κάνουν τίποτα για να την αλλάξουν.(...)Ο ποιητής θέλει να αφυπνιστούν μόνοι τους οι μοιραίοι και να συνειδητοποιήσουν ότι για όλα τα προβλήματά τους φταίει τελικά το άδικο κοινωνικό σύστημα και κανένας άλλος.(...)Ο ποιητής διαπιστώνει ότι πρόκειται για ανθρώπους δειλούς, που δεν έχουν καθόλου αποφασίσει να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Στόχος του βασικά είναι να τους κάνει να ξυπνήσουν, να συνειδητοποιήσουν επιτέλους την κατάσταση στην οποία βρίσκονται και να επιχειρήσουν μια κοινωνική επανάσταση, που θα τους οδηγήσει στη σωτηρία.(...) "

Λίγο αργότερα από το σάλο που προκάλεσε (sic) η εν λόγω συλλογή, ο Βάρναλης ως καθηγητής μέσης εκπαίδευσης απεπέμφθη τιμωρούμενος κατά δήλωσή του "ως δημόσιος υπάλληλος ενώ είχε φταίξει ως ποιητής".

Μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον άλλα δύο σημεία σε συγγράμματα της Γ' Λυκείου..αφενός στην Ιστορία Δέσμης- το πέρασμα από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, όπου ο άνθρωπος γίνεται κύριος της μοίρας του κι αφετέρου στην εισαγωγή του Επιταφίου, το πέρασμα από την υποκειμενική θεώρηση του Ηροδότου (που ανακάτευε θεϊκές παρεμβάσεις στα ιστορικά γεγονότα) στην αντικειμενικότερη παράθεση αυτών από το Θουκυδίδη, στα οποία παραδόξως η δημόσια εκπαίδευση - η ίδια που νωρίτερα απέπεμψε τον Βάρναλη, τώρα πλέον εκήρρυτε την ορθότητα της σκέψης του. Tra il dire e il fare c'è di mezzo il mare...

Γενικά, λέω γω τώρα, η Ανατολική Ρωμυλία βγάνει(έβγαζε;) θαυμάσιους ανθρώπους, έντιμους , ειλικρινείς, με έντονη παραστατικότητα στο λόγο. Πως να είσαι Έλλην σωστός, πάντοτε θύμα και ποτέ θύτης, πάντα ριγμένος και ποτέ ωφελημένος, και να τους αντέξεις;

#8
vanias

στο αναγκάζω, ανεγκάζω

εχτέ κιόλα το σκεφτόμανε. Εύγε! Αναρωτιέμαι αν το "(π)ανάγκασμά σε" έχει καμιά σχέση.

Τ'αγρινιώτικο 'εν το 'ξερα.

#9
vanias

στο φαρμακομούνα

μετά από δυόμιση χρόνια που η μητρική παραμένει υγιής κι έχει ήδη αλλάξει μνήμες και δίσκο, θαρρώ πως μπορώ με ασφάλεια να την αποκαλώ φαρμακομούνα.

#10
vanias

στο βράσε ρίγανη

μπα(ρ)μπαδισμός το δίχως άλλον (ε, ναι). Πετυχεσhά όμως ο ορισμός, εύγε. Εν Τουρκία(ι) το εν λόγω μαντζούνι χρησιμοποιείται για το στομάχι, με γεύση απαισιοτάτη.

Τέσπα για να μην ειπείς τίποτα χειρότερο σαν τον αθυρόστομο τον Ντράι, καλό είναι. Θέμα αρχών, μαντεύω, και ενδεχομένως κατάλοιπο μιας ρομαντικής εποχής που το βρίζειν θεωρείτο μπασκλάς.

#11
vanias

στο λίμπα

"(...)Στην Πελοπόννησο πάντως το "ξεθερμίζω" χρησιμοποιείται με περισσότερη λογική κι αφορά στη διαδικασία υποβοήθησης εξαγωγής του ελαιολάδου από τον πολτό της ελιάς που σχηματίζετο. Ο εν λόγω τοποθετείτο σε πανιά, ανυψώνετο και στη συνέχεια καταβρεχόταν με αχνιστό νερό(ξεθερμιζόταν) για να βγάλει όλο το λάδι, το οποίο μείγμα λαδιού-νερού κατέληγε σε πέτρινη -συνήθως- λίμπα (δεξαμενή -κι εξού βγαίνει και το "γίναν όλα λίμπα") όπου λόγω ειδικού βάρους ήταν σχετικά εύκολο να διαχωριστούν."

σχόλιο αποδωπά

#12
vanias

στο γαϊδουροκυλίστρα

Στην Πελοπόννησο -ενώνω μακρινές τελείες τώρα- θαρρώ πως το αντίστοιχο (από πλευράς τεχνοτροπίας και νοήματος) είναι η "κατσουλογαμίστρα". Τουλάχιστο έτσι κατάλαβα σε επίκαιρη συζήτηση περί συγκομιδής ελιών(ε) σε κάτι "απόμακρες κι άνευ σπουδαίας απόδοσης ριζούλες" (=κατσουλογαμίστρες, ούτως ειπείν). Εξυπακούεται ότι απαντάται και ως γατογαμίστρα.

#13
vanias

στο υπογεγραμμένη στο ωμέγα

"(...)μὴν καταργεῖτε τὴν ὑπογεγραμμένη

ἰδίως κάτω ἀπὸ τὸ ὠμέγα

εἶναι κρῖμα νὰ ἐκλείψει

ἡ πιὸ μικρὴ ἀσέλγεια

τοῦ ἀλφαβήτου μας(...)"

Κι όπως μόλις απήγγειλε ωσαύτως από "το κορμί και το σαράκι" του Χριστιανόπουλου η συριζαία κοιν. εκπρόσωπος Γεροβασίλη για να περιγράψει το δημοψήφισμα ως ρεβανσισμό έναντι των Ευρωπαίων:

"καὶ τί δὲν κάνατε γιὰ νὰ μὲ θάψετε

ὅμως ξεχάσατε πὼς ἤμουν σπόρος"

#14
vanias

στο ευρωπαϊστάν

Ενόμισα ότι άμα είναι μοναχός του, παναπεί ότι δεν έχει ομοιδεάτες οπότε πρέπει να λέγεται μεν(ω)ευρώπης > μενευρώπης δλδ επειδή υπερτερεί το "κ" του "δ" και το γκου του μπου κι όλο μαζί του ντου.

..δεν είχα σκεφτεί ότι μπορεί να αναφέρεται κανείς στον μενευρώπη ως υποσύνολο του συνόλου, με γιουαντερσταίνεις. Άμα είναι να φτιάσουμε καινούργιο πράμα, θέλει κουβέντα και μεράκι.

#15
vanias

στο ευρωπαϊστάν

με δεδομένο ότι όποιος δεν έχει τίποτα να χάσει είτε εντός ή εκτός Ευρώπης,άρα δεν κατεβαίνει Σύνταγμα, οι παρόντες αγανακτισμένοι προσομοιάζουν στους "ξεσηκωθείτε αδέρφια να βγούμε στους δρόμους- με ρόλεξ στα χέρια- με γούνες στους ώμους" (α.κ.α "βρέχει στη φτωχογειτονιά και το κοχίμπα σβήνει")του Χαρυ του Κλύν.

Ενικός μενευρώπης; ή μενουμευρώπης; ή δεν έχει;

#17
vanias

στο βγάζω

Εύγε για την ανάλυση Χαλικού, πάντα με ενθουσιάζουν αυτά που ξεψαχνίζουν ακόμα και τις δόκιμες εκφράσεις. Κακά τα ψέματα, είναι αγαπημένη συνήθεια των σαητοσλάνγκων να γράφουν γι αυτά που δε θα βρει κανείς σε λεξικά. Λείπει η σχετική ετικέτα.

"Στις ψυχολογικές χρήσεις, θα λέγαμε ότι εννοείται: βγάζω προς τα πάνω, στην (ψυχική) επιφάνεια." εκεί εντοπίζω την υπεραξία του λήμμαν καθότι αποτελεί πάγια κοινωνική ασθένεια το "τιμίως φαίνεσθαι" και η διάσπασίς του στα όσα κρύβονται από κάτου αντιμετωπίζεται κατά κανόνα με συλλογικό θαυμασμό. Παραπέμπω στις ατέρμονες προσπάθειες των μμε να διαβάσουν ανάμεσα στις γραμμές των πολιτικών δηλώσεων, των χειρονομιών, των βλεμμάτων, ακόμα και των στυλιστικών επιλογών. Αυτά και εις άλλα με υγεία.

#18
vanias

στο σουργελιά

Μεταξύ της σουργελιάς του Γιάνη Γαρδέλη (που του λείπει μόνον η κιθάρα) και της απύθμενης παλαιοκρητιδικής νομπιλιτάς της Ντόρας που προκειμένου να σώσει τη χώρα είναι ικανή με θαυμαστή αυτοθυσία να τραβήξει σε τούτη δω τη συγκυρία όλα τα λέηζερ απάνω της (εδώ, σ' εμένα!) θα επιλέξω τη δεύτερη γιατί μου κάνει πολύ πιο δυνατό κίνητρο η βεντέτα από τον βεντετισμό. 5 σταρζ αποκλειστικά για το επίκαιρον του λήμματος.

#19
vanias

στο θαπεσάκιας

ο θαπεσάκιας εξελίσσεται στον αντίστοιχο φοιτητή και επαγγελματία, προβλέποντας κατά σύστημα τις χειρότερες δυνατές εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα.Είναι θέμα χαρακτήρα...Ουαί κι αλίμονο έτσι και πέσει μέσα η κασσάνδρα. Θα σου ζαλίζει τα αρχίδια για δυο ζωές τ. "να την ακούτε την Υβέτ".

#20
vanias

στο ληστοπεράτες

"Υποθήκευση φορολογικών εσόδων ώστε να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή των δανείων. Για να επιτευχθεί η εξυπηρέτηση του χρέους ο ΔΟΕ απέκτησε τακτικές πηγές εσόδων και αξιολογούσε τις κρατικές υπηρεσίες για την αποδοτικότητα και την φοροεισπρακτική τους ικανότητα. Έτσι στο ΔΟΕ αποδίδονταν τα έσοδα των μονοπωλίων αλατιού, πετρελαίου, σπίρτων, τραπουλόχαρτων, τσιγαροχάρτων και σμυρίδας Νάξου, ο φόρος καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και οι δασμοί του τελωνείου Πειραιά."

#21
vanias

στο ληστοπεράτες

το πιό συνηθισμένο φαινόμενο ήταν το λαθρεμπόριο ειδών που είχαν υψηλή φορολογία ή εισαγωγικούς δασμούς

Συμπτωματικά εχθές συζήταγα για τα αγαθά που μονοπωλούντο κατά τις ντιρεκτίβες του ΔΟΕ, τα έσοδα εκ των οποίων πήγαιναν κατευθείαν προς εξυπηρέτηση των τότε (και ακόμα παλαιοτέρων, από το 1897, 4 χρόνια μετά Τρικούπη) δανειακών υποχρεώσεων. Σπίρτα, οινόπνευμα, τσιγαρόχαρτα, τραπουλόχαρτα, σμυρίδα και χοντρό αλάτι είναι αυτά που θυμάμαι. Όλα τα ανωτέρω αγοράζουνταν από τα κατά τόπους μονοπώλια κι όσο να ναι υπήρχε αρκετό κίνητρο να τα διακινεί κανείς λαθραία, εάν είναι αυτό που εννοείς δον.

#22
vanias

στο ό,τι βλέπετε

Πολύ πράμα ρε παιδί μου. Έβαλε ο Βράστας τριάντα λέξεις και γράφτηκαν από κα' εικοσιεννιά σελίδες. Οπότε κάτσε να τις τριανταρήσω..

'α ξεκινήσω από την Τίνα, την Ελληνοαμερικανίδα που προ κρίσης έμπαινε σε αθηναϊκά μαγαζά και επειδή ξηγιότανε ταγάρι απ'το μίτσιγκαν, τη γράφανε στ'αρχίδια τους οι πωλήτριες. Μετά κρίσιν της κάνανε πρώτα ένα κανιλίγκους κι ύστερα τη ρωτάγανε αν θέλει με τον καφέ της και γλυφοκώλι. (Σημείον ένα- η κρίσις είναι μεταβλητή ευγενείας)

'α συνεχίσω με την παρολίγο Βάνιαινα που στα μέλια απάνου μου ΄λεγε ότι θέλει τα παιδιά μας να μπαρουτοκαπνιστούν στο σέρβις ίνταστρυ για να μάθουν να εκτιμούν τι θα ειπεί πουλάω πράματα που δεν μπορώ να αγοράσω. Όποιος δεν έχει κάτσει από τη μέσα πλευρά του πάγκου, δυσκολεύεται να καταλάβει τους ατελείωτους υπολογισμούς του υπαλλήλου γύρω από το αν αξίζει τον κόπο του ο βασικός μισθός (Σημείον δύο- άμα δεν τον φας, δεν μπορείς να πεις ότι δε σου άρεσε)

και θα ολοκληρώσω με τα λόγια του τρισμέγιστου μαρκησίου, Χιωτογενουατικής καταγωγής που μεγάλωσε στο Λονδίνο και πήρε τα πρώτα γράμματα σε γαλλικό καθολικό σχολειό, απασχολήθηκε ως δημοσιογράφος στη Βυρητό και το Λίβανο, συνεντευξίασε τον Αραφάτ για πρώτη φορά παγκοσμίως, τράβηξε ένα μεγαλοπρεπέστατο πούτσο στον Κοκό και την βασιλική οικογένεια το 1967 (δημοσιεύοντας ότι γυρνάγανε τη Ρώμη ανάποδα ψάζοντας για χορηγούς, όταν τους έκοψε ο Παπαδόπουλος το χαρτζηλικι) και αν βρει ο ξεροσφύρης μεγαλύτερο ευεργέτη από αυτόν και την οικογένειά του στη Χίο, εγώ προσωπικά θα κάτσω να με γαμήσει. Έλεγε λοιπόν με τα σπαστά ελληνικά του και με άλλες τρεις-τέσσερις γλώσσες επικουρικά: "Δεν έπρεπε να βγει η ποδιά από τα σχολειά. είναι θέμα κομφορμισμού και εκεί πάσχει η Ελλάς. Δε θέλει να μπει σε καλούπι κι επιμένει να σπάει τα απομεινάρια των όποιων καλουπιών είχε ποτέ, τη στιγμή που όλος ο Δυτικός κόσμος έχει κατακαλουπωθεί και συνεχίζει το καλούπωμα" Από τα πλαστικά χαμόγελα της ρεσεψιονίστ στο γουάλντορφ αστόρια, μέχρι το κλείσιμο της μπίζνας του μίστερ βέρτζιν, σπανίως ξύνεται το πηγούνι. Υπάρχει εκτεταμένο πρωτόκολλο γύρω από τα πάντα, το οποίο όταν δεν τηρηθεί, δημιουργεί θέμα (αν)αξιοπιστίας του ξύνοντος (το πηγούνι). Ο βράστας μπορεί να αναλύσει σχετικά γιατί ο Σάινφελντ έγινε (και είναι ακόμα) σουξέ στο μεγάλο μήλο. (Σημείον τρία - το καλούπωμα ξεκινάει από τα μικράτα).

Κρατάω από τα συνολικά πολύ καλά σχόλια τον ενδιαφέροντα ορισμό του σνομπ που παρέθεσε ο βράστα και τις σκέψεις του Χότζα επ' αυτού. και το σχόλιο της ιρον στο "σνομπ". άλλη μια μέρα γεμάτη γνώση.

Αυτά. τα λέμε σε έξι χρόνια.

#23
vanias

στο τιρινίνι

Κι άμα κάποιος είναι πολύ τιρινίνι μπορούμε να πούμε "Χη ιζ σω-τηρηνίνη(ς)";

τι βρίσκει κανείς γαμώ την πουτάνα μου εδώ μέσα !!!

#25
vanias

στο μπίγα

Λίγο ακόμα και θα νομίσω ότι έχουμε μπαρκάρει όλοι μαζί (στον Μεγανατολικό). Έχουν σαλπάρει τα λήμματά σας προ πολλού. Άντε να τα αποθησαυρίσετε όλα μπας και ηρεμήσουτε. 6 σταρζ.

#26
vanias

στο λιριά

κιώνω ή κιόνω, έκιονα, κιοσώ, έκιοσα, κεκίοκα, εκεκιόκην. Εξ αυτού και το κιώσμα/κιόσμα(στέρεμα, τελείωμα, φινίτο).

Τι να σου πω Ντον, κατ' απ'τ'αυλάκι ως συνήθως, μα δεν έχω έτυμο. Το λέει φίλος κατά κόρον κι ένα κωλοσυφανταροποντικοπατόψαρο από το βούναργο που είχα στα μαγειρία και σε κάποια φάση μπροστά από ένα βουνό πατατόφλουδα μου λέει "Και κιόσμα η πατάκα" οπότε εξεράθημεν αμφότεροι.

Χότζα ο φτούνος ο σαρακοφαγωμένος που τον έβαλε ο χάνιμπαλ να φάει τη μάπα του λες;

#27
vanias

στο βατσιμάνης

ναύαρχοι (ή ό,τι σκατά βαθμός παίρνει 6 αστέρια)! Εξαιρετικό!

#28
vanias

στο κουμάντο

Το πήρες πατριωτικά Πάτση.Πα να πει σε ιντριγκάρεσε η παρέμβαση.

Έχω μια ένσταση όμως. Έστω ότι το Κο- γίνεται Κου- γιατί επιδρά το υπέρ. [K] και το χειλ. [m] κι όποιος το πιασε το πιασε, εγώ πάντως όχι, δεν είμαι του συναφιού και δεν τα έχω ξανακούσει φτούνα. Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να είναι αυτή η εξήγα, αλλά δεν μου απαντάει στο ως κάτω ερώτημα:

Πως εξηγείται η διαφοροποίηση στο νόημα της λέξης και αντί για την ιταλική εντολή, κέλευσμα, προσταγή, διαταγή υιοθετείται στα Ελλήνικως ο τουρκικός "χειρισμός, έλεγχος". Ακούγονται συναφή τ. "Ποιος δίνει εντολές" vs "ποιος έχει τον έλεγχο" αλλά ξέρουμε ότι δεν σημαίνουν το ίδιο.

Πτόνταμπλυ, το going commando είναι γαμώ τις εκφράσεις. Στα χιώτικα το αντίβαρο είναι "κυκλοφορεί αλιμπερτός"

#29
vanias

στο λιριά

Σε εποχές που η λίρα πήγαινε γύρω στο πεντακοσιάρικο δρχ(αουτς) και τα τσιγάρα αν θυμάμαι καλά κόστιζαν μεταξύ 4-5 λιρών (αουτς Χ 3) οπότε κι έσφυζε ο τόπος απο μαλακιστήρια με τα εικοσαπενα στα χέρια (can I buy a fag mate?), το ελάχιστο που μπορούσε να επισυμβεί ήταν να διακωμωδηθεί το πολύ σκληρό έναντι της δραχμής νόμισμα. Ματώνανε οι μαλάκες οι γονείς και κάθε τόσο τα λεφτά κιόνανε πριν την ώρα τους, είτε απο εξυπνάδες τ. Καζίνο, ή επειδή ο μπαφος πήγαινε στεφάνι ή επειδή απλώς τα νερά ήσαν ίσα με τη βάρκα. Αυτοί που τα διακωμωδούσαν ως λιριά, λιρόνια, κουιντ, φάιβερ /τένερ (ταλιροδεκαρικα) κτλ συνήθως ΔΕΝ τα είχαν για πέταμα. Για τους πολύ άνετους παρέμεναν στερλίνες και λίρες Αγγλίας,όπως τα "πι" παρέμεναν πένες γιατί, πως να το κάνουμε, έχει κάτι το μεσοαστικό το να αναφέρεσαι στα χρήματα χρησιμοποιώντας παρατσούκλια.

#30
vanias

στο κουμάντο

Με την έννοια του ελέγχου, του χειρισμού δείχνει να έχει μεν ρίζα λατινική αλλά να μας έχει έρθει απο Τουρκία,αν δεν τος το χωμε στείλει εμείς. Είναι και κομμάτι περίεργο που λέμε κου- και όχι κο-(μαντο),οι οποίες αμφότερες λεξεις συνυπάρχουν στα ελληνικά και διακρίνονται σαφώς.

Ενδεικτικά:

Το χειριστήριο: kumanda

Πίνακας ελέγχου: kumanda paneli